The Sealed Room

RottenPop (منتقد)

دی. دبلیو. گریفیث طولانی‌ترین فیلم ترسناک تا آن زمان (سال ۱۹۰۹) را به ما ارائه می‌دهد. البته فیلم بیشتر از اینکه ترسناک باشد، یک تراژدی است و احتمالاً یکی از اولین فیلم‌های ژانر وحشت به حساب می‌آید که واقعاً احساسات تماشاگر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این فیلم همچنین ثابت می‌کند که دنیای سینما فقط به ژرژ ملی‌یس محدود نمی‌شود و کارگردان‌های دیگری هم حرفی برای گفتن دارند. داستان کاملاً سرراست است: پادشاهی برای خودش و معشوقه‌اش یک «اتاق عیش و نوش» می‌سازد، اما معشوقه خیانت می‌کند و با خنیاگر دربار روی هم می‌ریزد. پادشاه هم دل‌شکسته و خشمگین، به بناها دستور می‌دهد که آن دو را داخل همان اتاق زنده‌به‌گور کنند؛ در نهایت هم آن دو با تمام شدن اکسیژن، در آغوش یکدیگر جان می‌دهند. نظر من چیه؟ خب، گریفیث قطعاً ژرژ ملی‌یس نیست، اما تلاش تحسین‌برانگیزی کرده تا چشم‌انداز داستانیِ ادگار آلن پو را در این فیلم کوتاه ۱۱ دقیقه‌ای جا بدهد. طراحی لباس‌های مجلل و بودجه بیشتر باعث شده داستان جذاب‌تر و خلاقانه‌تری خلق شود. البته نقطه ضعف اثر، کمبود میان‌نویس‌ها و کارت‌های دیالوگ است؛ فیلم واقعاً می‌توانست با چند خط دیالوگ بهتر باشد، حتی اگر قرار بود فقط متنش را بخوانیم. تا اینجای کار ملی‌یس همچنان پادشاه بلامنازع نگه داشتن توجه مخاطب در سینمای صامت است، هرچند معمولاً فقط برای ۱ تا ۳ دقیقه! نقطه قوت واقعی این فیلم گروه بازیگرانش است؛ گریفیث از بازیگران همیشگی خودش یعنی مری پیکفورد، آرتور وی. جانسون و مک سنت استفاده کرده که طبق معمول هماهنگ و عالی ظاهر شده‌اند.