The Little American

CinemaSerf (منتقد)

با توجه به اینکه فیلم هم‌زمان با ویرانی‌های جنگ بزرگ در اروپا ساخته شده، بازی مری پیکفورد در نقش «آنجلا»ی پرشور، نشانه کاملاً واضحی از میهن‌پرستی اوست. آنجلا از یک خانواده ثروتمند می‌آید و در روز تولدش هم «کنت ژول» فرانسوی (با بازی ریموند هاتون) و هم گزینه کمی محبوب‌ترش، یعنی سرباز پروسی «کارل» (با بازی جک هولت) از او خواستگاری می‌کنند. اما قبل از اینکه فرصت انتخاب داشته باشد، هر دو برای جنگیدن راهی کشورهای خود می‌شوند. کمی بعد، او تصمیم می‌گیرد به خانه خاله‌اش در فرانسه برود، ولی کشتی‌اش مورد اصابت اژدر قرار می‌گیرد و وقتی در نهایت به عمارت مجلل خانوادگی می‌رسد، می‌بیند که آلمانی‌ها قصد دارند آنجا مستقر شوند و رفتارهای بسیار شنیعی هم از خودشان نشان می‌دهند. موقعیت آمریکایی آنجلا تا زمانی که وارد درگیری نشود، تا حدی از او محافظت می‌کند و دوست مغرور و کله‌شقش «کارل» هم در میان اشغالگران حضور دارد، اما وقتی ظلم و ستم آن‌ها به خدمتکاران خانه و یک پیرمرد، آنجلا را عمیقاً شوکه می‌کند، تصمیم می‌گیرد که دیگر بی‌طرف نماند. در ادامه، او شجاعانه تلاش می‌کند به نیروهای متفقین کمک کند، آن هم با خطری بزرگ نه فقط برای خودش، بلکه برای دوستش که تا جایی که تربیت و تعصباتش اجازه می‌دهد سعی در زنده نگه‌داشتن او دارد! این ماجرا پای هر دو را به دادگاه جاسوسی و خیانت می‌کشاند و جوخه آتش پیش رویشان قرار می‌گیرد… آیا راهی برای فرار از گلوله‌ها پیدا می‌کنند؟ این فیلم یک ابزار تبلیغاتی بسیار موثر است که به خوبی نشان می‌دهد دشمن تا چه حد هولناک، بی‌رحم در خشونت کورکورانه‌اش، و در کل بی‌ادب و خودبرتربین بوده است. پیکفورد و سیسیل بی. دومیل کاملاً قصد داشتند این موضوع را به تماشاگران داخلی تفهیم کنند و از این نظر حسابی موفق عمل کرده‌اند. نورپردازی فیلم واقعاً می‌توانست بهتر باشد، اما حتی در این فضای تاریک و کدر هم تحلیل بسیار قدرتمندی از قلدری‌های نظامیان ارائه می‌دهد که با عشقی پر از تردید و بارقه‌هایی از انسانیت تلطیف شده است. فیلم لحظات متعصبانه‌ای دارد – از هر دو طرف – و از جهاتی تماشایش سخت است، چون با اینکه از نظر بصری چندان خشن نیست، اما بار روانی سنگینی دارد. پیام فیلم کاملاً روشن است و به نظرم ارزش یک‌بار دیدن را دارد.