Male and Female

CinemaSerf (منتقد)

سر جی.ام. بری هنوز زنده بود و در اوج فعالیت که این اقتباس خوش‌ساخت از داستان «کرایتون ستودنی» (۱۹۰۲) ساخته شد و همیشه تعجب می‌کنم که آیا او اصلاً این فیلم را دیده بود یا نه... این داستان «ارل لوم» (تئودور رابرتز) است که تصمیم می‌گیرد خانواده کاملاً لوس و اشرافی‌اش را برای یک سفری دریایی با قایق تفریحی‌اش به دریاهای جنوبی ببرد. این وظیفه پیشخدمت یعنی «کرایتون» (توماس میگان) است که قبل از سوار شدن این جمع لوس و نازپرورده، همه‌چیز را مرتب و سازماندهی کند... همه‌چیز، خب، خیلی صاف و ساده پیش می‌رود تا اینکه قایق‌شان به گل می‌نشیند و در یک جزیره متروکه به گِل می‌نشیند و کل زندگی مرتب و منظم‌شان به هم می‌ریزد... آن‌ها برای زنده ماندن، چه رسد به پیشرفت کردن، در این محیط ظاهراً خشن، باید تمام پروتکل‌ها و تشریفاتی را که تا آن زمان روابط رسمی‌شان را محدود کرده بود فراموش کنند و طولی نمی‌کشد که نقش‌ها عوض می‌شود و پیشخدمت همه‌کاره می‌شود... داستان اصلی طعنه‌ای کنایه‌آمیز به طبقه مرفه زمین‌دار می‌زند - که اینجا به‌خوبی توسط رابرتز، رابرت کین («لرد بروکلهرست») و «لیدی مری» سرکش (گلوريا سووانسون) به تصویر کشیده شده - اما همچنین یک داستان عشقی کوچک است که نشان می‌دهد زندگی آن‌ها بدون محدودیت‌های اجتماعیِ تحمیل‌شده چگونه می‌توانست پیش برود - در واقع، تا قبل از رسیدن به‌موقع یک کشتی نجات، سیستم شایسته‌سالاری جدید آن‌ها ممکن بود دوام بیاورد!. شخصیت‌ها دقیقاً همین‌طورند؛ آن‌ها به داستان ریشه‌ای می‌بخشند که در اینجا توسط بازیگرانی مثل لیلا لیِ دوست‌داشتنی در نقش کلفت خانه و «لیدی آگاتا» که به اندازه یک چای کیسه‌ای عقل در سر ندارد (میلدرد ریردون) و همچنین میمی کلزو که از رعایت مناسبات در انتها مطمئن می‌شود، به‌خوبی پرداخته شده است... این یک فیلم کاملاً لذت‌بخش است که ظاهر زیبایی دارد، روان پیش می‌رود و ما را وادار می‌کند تا کمی به چیزهایی که خیلی راحت از کنارشان می‌گذریم، فکر کنیم.