Oliver Twist

CinemaSerf (منتقد)

جکی کوگان تازه هشت سالش شده بود که نقش یکی از جذاب‌ترین شخصیت‌های چارلز دیکنز رو بازی کرد. اولیور که در یتیم‌خانه به دنیا اومده و خیلی زود بی‌سرپرست شده، بخش زیادی از دوران کودکی‌ش رو با گرسنگیِ مداوم و کارِ سخت می‌گذرونه. اون که می‌ترسه مبادا دوستاش از شدت گرسنگی مجبور بشن خودش رو بخورن، قرعه به نامش می‌افته و غذای بیشتری درخواست می‌کنه! بعدش هم که می‌ذارنش برای فروش؛ مسئولاش فقط به "سواربری" (نلسون مک‌داول) پول می‌دن تا این بچه رو از سر خودشون باز کنن. اون تجربه هم خوب پیش نمیره و اولیور به لندن فرار می‌کنه؛ جایی که با "داجر" (ادوارد ترباول)، بعدش "فاگین" (لان چیانی) و "سایکس" (جورج سیگمان) آشنا میشه و داستان استثمار کودکان، جرم و جنایت و بی‌رحمی شکل آشنای خودش رو پیدا می‌کنه.

فرانک لوید در اینجا فیلمی ساخته که واقعیت‌های تلخِ زندگیِ کثیف و فقیرانه خیلی از لندنی‌ها رو که رسماً شانه به شانه طبقه اشرافِ ثروتمند و سیر زندگی می‌کردند به تصویر می‌کشه. کوگان با تمام وجود یک ستاره‌ست؛ در واقع شاید بازی اون بهترین اجرا بین تمام بازیگرهایی باشه که این نقش رو بازی کردن. صورتش بسیار پراحساسه و اجرای پر از شخصیتش در کنار بازی خوب بازیگران مکملی مثل اگنس هرینگ ("خانم کورنی") و کارل استاکدیل ("مانکس") - دو تا از دشمنان طماع این پسر - به خلق محیطی کثیف و خطرناک کمک می‌کنه که حتی بقای قوی‌ترین‌ها هم توش یک آزمون طاقت‌فرسای روزمره‌ست.

من اخیراً این فیلم رو در یک جشنواره فیلم صامت دیدم و همراهی پیانوی زنده تجربه فوق‌العاده‌ای روی پرده بزرگ سینما بود.