Robin Hood

CinemaSerf (منتقد)

این احتمالاً کامل‌ترین نسخه سینمایی از این قهرمان فولکلور قرن سیزدهم انگلستان است. داگلاس فربنکس (Douglas Fairbanks) پیش از اینکه شاه ریچارد (والاس بیری) راهی سومین جنگ صلیبی شود، نقش ارل هانتینگدون افسانه‌ای را بر عهده می‌گیرد. تنها در همان ماموریت مقدس است که او از خشونت‌هایی که در خانه توسط برادر سرکش پادشاه، شاهزاده جان (با بازی فوق‌العاده سام د گراس) انجام می‌شود، مطلع می‌شود. او بهانه‌ای به پادشاه می‌تراشد تا بدون توضیح دلیل، به خانه بازگردد، اما در دام یکی از جاسوسان جان می‌افتد و زخمی و خیانت‌دیده، رها می‌شود تا در برجی در سرزمینی دیگر بپوسد. خوشبختانه، «جان کوچک» (آلن هیل) نیز باقی مانده است و به زودی آزاد می‌شوند، به خانه برمی‌گردند و مردم را علیه مدعی تاج و تخت و همدستان وحشتناکش یعنی «گای از گیسبورن» (پل دیکی) و کلانتر اعظم (ویلیام لوری) متحد می‌کنند. نفر اول از این دو اوباشِ اسم‌ورسم‌دار، به «لیدی ماریون» (ان بنت) چشم می‌دوزد؛ اما آیا هانتینگدون - که حالا لقب «رابین هود» را برگزیده - می‌تواند او را از نقشه‌های شیطانی‌اش نجات دهد و به موقع مانع جاه‌طلبی‌های قدرت‌طلبانه شاهزاده جان شود؟ بزرگ‌ترین بودجه آن زمان (۱.۵ میلیون دلار) صرف این فیلم شده و دیدن دلیل آن بسیار آسان است - دکورها، به‌ویژه در اطراف قلعه ناتینگهام، فوق‌العاده هستند؛ بازیگران فراوانند و سکانس‌های اکشن از ابتدا تا انتها واقعاً لذت‌بخش هستند. فربنکس با خیال راحت از دیواری صد فوتی بالا می‌رود یا با ده‌ها تن از سربازان شاه (که البته نسبتاً دست‌وپاچلفتی هستند) می‌جنگد تا سرزمینش را از ظلم رها کند و آن را به حکومت واقعی بازگرداند. بنت در نقش «ماریون» زیباست؛ او سرسختی خاصی دارد که همیشه در قهرمان‌زن‌های اغلب خواب‌آور دهه ۱۹۲۰ دیده نمی‌شود. ستاره فیلم در اوج مهارت‌های شمشیربازی خود است، و آلن دوران (Allan Dwan) و فیلمبرداری باشکوه - گاهی صمیمی - اما قطعا شورانگیز آرتور ادسون (Arthur Edeson) کاملاً او را همراهی کرده‌اند. این فیلم یک سرگرمی فوق‌العاده است...