Salomé

CinemaSerf (منتقد)

وای، واقعاً تعجب می‌کنم که کد سانسور قدیمی و خوب، چه واکنشی به این تفسیر بسیار سیال جنسی و پر از انرژی جنسی از داستان اسکار واینلد درباره اغواگر غایی کتاب مقدس نشان می‌داد! این آلا نازیمووا (Alla Nazimova) است که در نقش اصلی ظاهر می‌شود و چشم به پیامبر «جوکانان» (با بازی به شدت خشکِ نیجل دی برولیه) می‌دوزد که او را چیزی بهتر از زاده شیطان نمی‌بیند. او که مصمم است پس زده نشود، تمرکزش را از اغوا به سمت انتقام تغییر می‌دهد و برای این کار سراغ هرود (میچل لوئیس)، ناپدری هرزه‌اش که حاکم استان رومی یهودیه بود، می‌رود. او یک بزدل شهوترانِ نمونه است و با وجود اینکه سالومه مدام او را وسوسه می‌کند، اما او می‌ترسد که به مراجع مذهبی یا مردمی که می‌داند هیچ تلاشی برای جدا کردن سر «جوکانان» از تنش را تأیید نمی‌کنند، چالش بکشد. در نهایت، او موفق می‌شود قولی از هرود بگیرد و اینجاست که افسانه خودنمایی می‌کند و رقص هفت روبنده کار خود را انجام می‌دهند! فیلم به شکلی بسیار نمایشی با دقت و مهارت صحنه‌پردازی شده، هرچند شاید بهره کمی از انسانیت برده باشد. در واقع، بازی بازیگران آن‌قدر استیلیزه است که اصلاً طبیعی به نظر نمی‌رسد، اما همین موضوع به انتقال فضای مفسده‌انگیز فیلم کمک می‌کند. دربار این پشاه یک مرکز کامل از فساد و هرزگی است و از نحوه فیلم‌برداری کاملاً پیداست که چارلز برایانت (Charles Bryant) کارگردان فیلم، تا جایی که توانسته گستاخی به خرج داده و هم‌زمان تخیل ما را به شکلی تحریک‌آمیز قلقلک داده است. برخی از بازیگران مکمل انگار مستقیماً از فیلم‌های «تارزان» آمده‌اند و برخی دیگر انگار از دربار خواجگان و مردان بی‌موی کلئوپاترا که فقط دامن‌های کوتاه و کلاه‌گیس‌های فر دارند، فرار کرده‌اند. فیلم گاهی اوقات به تزریق ریتم و سرعت نیاز دارد، اما اگر به پشت بنشینید و اجازه دهید این جریان سخیف شما را با خود ببرد، به شدت لذت‌بخش است.