Scaramouche

CinemaSerf (منتقد)

رکس اینگرام درست مثل اقتباس فوق‌العاده‌اش از «زندانی زندا» در سال قبل، این بار هم دست روی یک داستان محشر گذاشته و با جمع کردن دوباره برخی از بازیگران همان فیلم، اقتباسی درجه‌یک از داستان ساباتینی درباره قدرت و انقلاب خلق کرده است. وقتی «فیلیپ دو ویلمورن» جوان و مغرور (با بازی اتو ماتیسون) در دوئلی نابرابر با شمشیرزن ماهر و بی‌رحمی مثل «مارکی دو لا تور» (لوئیس استون) کشته می‌شود، دوستش «مورو» (رامون نووارو) قسم می‌خورد انتقام این مرگ بیهوده را بگیرد. اولش شاید این حرف یک ادعای توخالی به نظر برسد، اما با جلو رفتن قصه، مورو مهارتش را در شمشیربازی تقویت می‌کند و با پیوستن به یک گروه تئاتر دوره‌گرد در قالب شخصیت «اسکاراموش»، توجه و احترام مردم را به دست می‌آورد و بذر نارضایتی از حکومت فاسد اشراف را می‌پاشد. راه پیدا کردن او به مجلس نمایندگان، گام نهایی در مسیر انتقام‌جویی اوست؛ جایی که از مهارت تازه‌اش در شمشیربازی استفاده می‌کند تا قبل از رویارویی نهایی با «لا تور»، چندتایی از این اشراف‌زاده‌های ازخودراضی را از سر راه بردارد. در این مسیر ماجراهای عاشقانه جذابی هم جریان دارد؛ قهرمان داستان از یک سو دلباخته معشوقه دوران کودکی‌اش «آلین» (آلیس تری) است و از سوی دیگر نیم‌نگاهی به دختر پرجنب‌وجوش تئاتر یعنی «کلیمین» (ادیت آلن) دارد. این فیلم همه چاشنی‌های لازم برای یک قصه شاهکار از دسیسه، خیانت، فساد و عشق همراه با صحنه‌های اکشن و کلی پیچش داستانی هیجان‌انگیز را دارد. نووارو در نقش اصلی درخشیده؛ هنرنمایی او در اجرای نقش پرانرژی روی صحنه تئاتر به اندازه بازی در نقش «مورو»ی جدی و مصمم، دلنشین از آب درآمده، و بازی استون هم به عنوان هماورد او عالی است. طراحی صحنه و لباس‌ها خیره‌کننده است و فیلم در طول مدت زمان دو ساعته‌اش بیننده را کاملاً میخکوب می‌کند. با اینکه نسخه ۱۹۵۲ را هم واقعاً دوست دارم، اما راستش را بخواهید حس می‌کنم این نسخه یک سر و گردن بالاتر است.