Lady Windermere's Fan

CinemaSerf (منتقد)

باید بگویم با تردید و نگرانی زیادی سراغ این فیلم رفتم. اقتباسی از نمایشنامه اسکار وایلد - البته به دست نابغه‌ای به نام ارنست لوبیچ - آن هم بدون دیالوگ؟ بدون طنز نیش‌دار، بدون کنایه یا ایهام؟ خب، باید کلاهم را به احترامش بردارم. فیلم فوق‌العاده‌ای نیست، اما شاید علتش این باشد که داستانش چندان شاهکار نیست. «لرد دارلینگتون» (رونالد کولمن) به «لیدی ویندرمر» (می مک‌آووی) علاقه دارد؛ زنی که با خوشبختی با «لرد ویندرمر» (برت لایتل) زندگی می‌کند. داستان زمانی شکل می‌گیرد که «خانم ارلین» جذاب و پرزرق‌وبرق (آیرین ریچ) با اطلاعاتی حساس که می‌تواند همه‌چیز را به هم بریزد، با لرد «ویندرمر» تماس می‌گیرد. لرد «دارلینگتون» متوجه می‌شود خبری بین این دو هست و از آنجا که آدم چندان مبادی‌آدابی نیست، شروع به کاشتن بذر شک در زندگی مشترک آن‌ها می‌کند. نه لرد «ویندرمر» و نه «خانم ارلین» تمایلی ندارند طبیعت رابطه جدیدشان را فاش کنند، و با توجه به بدنامی خانم مسن‌تر، طبیعی است که لیدی «ویندرمر» خودش قضاوت‌های شتاب‌زده‌ای بکند... اینجاست که فیلم‌برداری صمیمی و دقیق به کمک فیلم می‌آید. شاید جای کلمات بیان‌شده را نگیرد، اما همراه با بازی‌های خوب و حساب‌شده، جایگزین کاملاً قابل‌قبولی ارائه می‌دهد – در واقع لب‌خوانی کردن یا حتی بهتر از آن، جایگزین کردن کلماتی که خودمان انتخاب می‌کنیم، با بغرنج‌تر شدن اوضاع، لذت خاص خودش را دارد. آیرین ریچ دقیقاً همان‌طور که از اسمش پیداست، جذاب و شیک است و فضاسازی‌ها به این اثر واقعاً قابل‌توجه عمق می‌بخشند. نمی‌شود انکار کرد که جای کلمات نویسنده خالی است - اما باز هم فیلم خوبی است.