Geheimnisse einer Seele

CinemaSerf (منتقد)

ورنر کراوس (Werner Krauss) فیلم‌های نسبتاً زیادی با جی. دبلیو. پابست (GW Pabst) ساخت و من این مورد را یکی از آثار صامت بهتر آن‌ها در کنار هم می‌دانم. او همان «فیلمن» خوشبخت در زندگی زناشویی است که ناگهان و به طور غیرقابل توضیحی خودش را مشتاق کشتن همسرش (روث ویهر - Ruth Weyher) با چاقو می‌بیند. حالا باید گفت که موهای زن واقعاً احتیاج به کوتاه کردن دارد، اما هر کار دیگری ممکن است کمی بیش از حد شدید باشد... او که از ایده جدیدش و از نزدیک شدن بهترین دوستش (پسرعموی زن، «اریک» - جک تورو) به وحشت افتاده، خانه را ترک می‌کند تا پیش مادرش (ایلکا گرونینگ - Ilka Grüning) برود؛ مادری که کارش به تکه‌تکه کردن غذای پسرش کشیده شده چون او دیگر حتی نمی‌تواند تحمل کند به چاقو دست بزند. او که درمانده شده، به سراغ «دکتر اورت» (پولیکارپ پاولوف - Polycarpe Pavloff) می‌رود که پیشنهاد می‌کند شاید روانکاوی بتواند توضیحی ارائه دهد - و این‌گونه روی تخت دراز می‌کشد. من حدس می‌زنم روانپزشکان امروزی با رویکرد بسیار ساده‌انگارانه «همه این‌ها از یک اتفاق مبهم یا عمیق در دوران کودکی‌تان سرچشمه می‌گیرد» که در اینجا اتخاذ شده، به خود بپیچند؛ اما این فیلم تقریباً ۱۰۰ سال قدمت دارد و تلاش‌ها و نوآوری‌هایی که توسط «اورت» به نمایش گذاشته می‌شود بسیار جذاب است که تماشا کنید. اولین شناسایی سینمایی «نهاد» (Id) که بعدها نقش بسیار بزرگی در فیلم‌هایی مانند «سیاره ممنوعه» (ساخته شده سی سال بعد) ایفا کرد، به شکلی کاملاً قابل قبول و هرچند گاهی بیش از حد دراماتیک، برای ما کالبدشکافی می‌شود. سکانس رؤیا، جلوه‌های ویژه کارآمد را با تمثیل شخصی خودش به شکلی کاملاً مؤثر ترکیب می‌کند، و موسیقی متن کمک زیادی به افزایش اضطراب عاطفی «فیلمن» کرد - کسی که در واقع اصلاً نمی‌خواست همسرش را بکشد. پایان‌بندی فیلم را یا دوست خواهید داشت یا از آن متنفر خواهید شد - فکر نمی‌کنم حد وسط زیادی وجود داشته باشد، اما دیدن کل اثر قطعا خالی از لطف نیست.