The Son of the Sheik

CinemaSerf (منتقد)

پنج سال طول کشید تا این دنباله ساخته بشه، و می‌دونید چیه؟ به نظرم حتی از قسمت اول هم بهتره. رودولف والنتینو (Rudolph Valentino) دوباره برگشته، این‌بار در نقش پسر «شیخ احمد» که اسم خودش هم اتفاقاً «احمد»ه. اون عاشق یه دختر رقصنده دل‌نشین به نام «یاسمن» (با بازی ویلما بانکی / Vilma Bánky) میشه. اما اوضاع اون‌طور که به نظر میرسه ساده نیست، چون یاسمن تا خفت توی باند کلاهبردارای پدرش گیر کرده؛ به‌ویژه با مونتاگو لاو («غبا») که چشمش دنبال این دختره. وقتی این دو نفر برای یه دیدار مخفیانه همو می‌بینن، باند کلاهبردارا پسر جوان رو می‌دزدن، کتکش می‌زنن و امید دارن که در ازای آزادیش باج بگیرن. خوشبختانه اون فرار میکنه (نفس راحت!) و دختری رو هم که حالا شدیداً ازش متنفر شده با خودش می‌بره. آیا احمد بالاخره متقاعد میشه که یاسمن بهش خیانت نکرده تا اعتماد و عشقشون دوباره زنده بشه؟ درست مثل قسمت قبلی، این فیلم هم از نظر بصری فوق‌العاده‌ست. حضور کوتاه اگنس آیرس (در نقش مادرش) باعث میشه داستان خیلی روان جلو بره و کلاً ریتم و ماجراجویی بیشتری داره که نمیذاره فیلمِ حدوداً یک‌ساعته درگیر کلیشه‌های داستانی بشه. کاملاً مشخصه که بین این دو بازیگر حسابی شیمی برقرار شده و والنتینو نسبت به نقشش در سال ۱۹۲۱ انرژی خیلی بیشتری گذاشته که همین مخاطب رو بیشتر درگیر میکنه. قشنگ حس می‌کنید که با تمام وجود بازی کرده. با اینکه اون زمان کسی نمی‌دونست، اما این فیلم بعد از اثر درخشان «عقاب» (1926)، به عنوان آخرین کارش قبل از مرگ ناگهانیش، یه وصیت‌نامه سینمایی کاملاً شایسته به‌حساب میاد.