The Beloved Rogue
در سال ۱۴۳۲، زمانی که «فرانسوا ویون» هنوز نوزاد است، پدرش در راه وفاداری به فرانسه به شهادت می‌رسد. فرانسوا بزرگ شده و به شاعری سرشناس، میهن‌پرستی پرشور و عیاشی بدنام تبدیل می‌شود که از اعمال خلاف قانون هم ابایی ندارد. در جریان جشن روز احمق‌ها، او به دوک چارلزِ بورگوندی توهین می‌کند؛ به همین دلیل ملک لویی یازدهم که از چارلز می‌ترسد، ویون را از پاریس تبعید می‌کند. فرانسوا در تبعید پشت دیوارهای شهر، به دنبال راه‌هایی برای محافظت از فرانسه در برابر توطئه‌های بورگوندی می‌گردد. زمانی که چارلز قصد دارد یکی از نزدیکانش را به عقد «شارلوت»، تحت تکفل پادشاه درآورد، ویون موفق می‌شود این نامزدی را به هم بزند، اما به همین خاطر به مرگ محکوم می‌شود. با این حال، ویون راهی پیدا می‌کند تا از روحیه خرافاتی لویی استفاده کند تا فرصت دیگری برای خدمت به فرانسه به دست آورد و هم‌زمان خواستار ازدواج با شارلوت شود.
سال انتشار: 1927 کارگردان: Alan Crosland ژانر: Adventure، Drama، History نویسندگان: Paul Bern، George Marion Jr.، Walter Anthony امتیاز: 7.0راهنمای والدین The Beloved Rogue
نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
اگه فیلم «اگر پادشاه بودم» (نسخه ۱۹۲۰ یا ۱۹۳۸) رو دیدید یا رمان «کوئنتین دوروارد» نوشته سر والتر اسکات (۱۸۲۳) رو خوندید، با ریشه و پایه این درام تاریخی جذاب آشنایی دارید؛ هرچند ریتمش یکم کند هست. فرانسوا ویون (جان باریمور) شاعر مردمی‌ایه که وقتی به دوک چارلزِ بورگوندی (لاوسون بات) توهین می‌کنه، مغضوب شاه لویی یازدهم (کانراد فایت) می‌شه. او به عنوان مجازات از پاریس تبعید می‌شه و حالا باید از محبوبیتش - که تازه به عنوان «پادشاه احمق‌ها» انتخاب شده - و ارتباطاتش در «دربار معجزات» (که رسماً مرکز فساد و جرم‌وجنایته) استفاده کنه تا جلو پیشروی بورگوندی‌ها رو بگیره.
به نظرم بازی کانراد فایت شاهکار فیلمه. نقش اون پادشاه فرتوت و در عین حال زیرک رو فوق‌العاده بازی می‌کنه. مارسلین دی هم در نقش «شارلوت» خیلی بامزه و پرانرژیه؛ دختری که قراره به عنوان معامله به یکی از ستوان‌های چارلز یعنی «تیبو» (هنری ویکتور) داده بشه. بازی باریمور من رو یاد شخصیت «پک» می‌اندازه؛ شخصیتی متغیر و جذاب که موقع لزوم، زبان و تیغ تیزی داره و تلاش‌هاش در اکثر مواقع به ثمر می‌رسه. ظاهراً اون نوزاد اول فیلم هم همون دیکی مور جوونه که شاید بازی اون رو در نقش «الیور توئیست» سال ۱۹۳۳ (وقتی فقط ۸ سالش بود) به یاد داشته باشید.
در کل فیلم ارزشمندی برای تماشاست و میان‌نویس‌های فیلم به خوبی اشعار هوشمندانه او رو منتقل می‌کنن. فقط کاش صحنه‌های شمشیربازی و اکشنش بیشتر بود و حرکات ژیمناستیکش کمتر!