La Coquille et le Clergyman

CinemaSerf (منتقد)

ژرمن دولاک در اینجا یک هیولا خلق کرده... البته نه به معنی هیولاهای کایجو، بلکه با زدن یک دست‌انداز سورئال به تقریباً تمام عناصر یک محیط مردسالارانه و مذهباً معیوب در دهه ۱۹۲۰. کشیش فیلم - الکس آلن - تمایلات کاملاً آشکاری نسبت به معشوقه «ژنرال» (لوسین باتای)، یعنی ژنیکا آتاناسیو زیبا دارد و نیم ساعت بعدی، برخی از پیامدهای پیچیده این دلباختگی را نشان می‌دهد. من این فیلم را بارها دیده‌ام و هر بار با بالا رفتن سنم فکر می‌کنم شاید بالاخره زاری‌ام به بار بنشیند و معنای عمیق‌تری در آن کشف کنم... هر بار از تصویرسازی‌های خلاقانه و صمیمی و بازی‌های واقعاً باپرستیژ لذت می‌برم، اما هنوز هم واقعاً چیزی دستگیرم نمی‌شود! فکر کنم جذابیت این فیلم کوتاه و معماگونه هم در همین باشد؛ سوالات زیادی ایجاد می‌کند اما به هیچ‌کدام پاسخ نمی‌دهد... مشخصاً کارگردان هدف و موضعی سیاسی دارد، اما ما را رها می‌کند تا حجم زیادی از این موضوع را در ذهن خود تصور کنیم. آیا اروتیک است؟ درباره‌ی ناکامی است، زیاده‌روی...؟ هنوز هم واقعاً نمی‌دانم...