The Racket

CinemaSerf (منتقد)

لویی وولهایم (Louis Wolheim) به‌طرز فوق‌العاده‌ای برای نقش «اسکارسی» شرور در این درام گانگستری انتخاب شده است. او و رفقای گانگسترش با کنترل کسب‌وکارهای پرسود و غیرقانونی قاچاق مشروبات الکلی و قمار در سراسر شهر، همه‌کاره میدان هستند. کسانی را هم که نمی‌توانند بخرند یا با زبان خوش با خود همراه کنند، به‌سادگی از سر راه برمی‌دارند؛ تا اینکه کاپیتان پلیسی با نامی که انگار از داستان‌های دیکنز بیرون آمده، یعنی «مک‌گوئیگ» (توماس میگان - Thomas Meighan) از راه می‌رسد. در ابتدا این مجرم است که دست بالا را دارد. «اسکارسی» به لطف نفوذ خوب سیاسی and قضایی‌اش آزاد و در امان می‌ماند و حتی موفق می‌شود کاری کند که رقیبش به یک منطقه پرت تبعید شود تا دیگر نتواند دردسرساز شود. اما بعد شانس به میدان می‌آید. «جو» (جورج ای. استون - George E. Stone) برادر جوان‌تر و بی‌محابای این گانگستر است و وقتی به جرم یک تصادف مرگبار دستگیر می‌شود، زمینه برای یک عملیات نفوذی و پیچیده فراهم می‌گردد که شاید بالاخره این سرکرده مافیا را یک‌بار برای همیشه به زیر بکشد. داستان ریتم بسیار مناسبی دارد و پویایی خوبی میان وولهایم، میگان و هلن هییز (Helen Hayes) آماده در نقش «ماری»، خواننده جاه‌طلب و نه‌چندان سخت‌گیر کلوپ شبانه شکل گرفته است؛ زنی که در نهایت نقشی کلیدی در نقشه آن‌ها ایفا می‌کند. کل گروه بازیگران عملکرد عالی دارند و فضایی آکنده از تهدید و تنفر، جاه‌طلبی و طمع را به نمایش می‌گذارند - و بله، حتی رگه‌هایی کوچک از شرافت و نجابت نیز در آن به چشم می‌خورد. ساختار تولید فیلم کمی محدود است و در بیشتر مواقع ظاهری شبیه به تئاتر و نورپردازی ضعیف دارد، اما فیلم‌نامه و شخصیت‌پردازی‌ها باعث می‌شوند که ارزش دیدن داشته باشد؛ البته ترجیحاً با موسیقی زنده همراه باشد اگر برایتان مقدور است.