Street Angel

CinemaSerf (منتقد)

هرچقدر هم که تلاش کنم، واقعاً نمی‌توانم زوجی را به یاد بیاورم که روی پرده سینما به اندازه ژانت گینور و چارلز فارل این‌قدر حس و شیمی بین‌شان جریان داشته باشد. بین آن‌ها کششی وجود دارد که تماشایش برایم بسیار لذت‌بخش است. این فیلمِ این زوج، که باز هم تحت کارگردانی خلاقانه و شیک فرانك بورزاگه ساخته شده، با گذشته‌دار بودن گینور («آنجلا») آغاز می‌شود و او برای یک قدم جلوتر بودن از قانون، در سیرکی مشغول به کار می‌شود. او به طور اتفاقی با نقاش خوش‌تیپ «جینو» (فارل) برخورد می‌کند و همه چیز خوب به نظر می‌رسد - تا اینکه او زمین می‌خورد و مچ پایش آسیب می‌بیند. این زوج چه کار دیگری می‌توانند بکنند جز اینکه به ناپل بروند، جایی که جینو امیدوار است کار پیدا کند. اما درست در همین حین، گذشته آنجلا به سراغش می‌آید و او راهی زندان می‌شود. نیازی به گفتن نیست که «جینو»ی بیچاره هیچ اطلاعی از گذشته او و زندانی شدنش نداشت، بنابراین وقتی مدتی بعد یکدیگر را ملاقات می‌کنند، اوضاع بیایید بگوییم معذب‌کننده است! این فیلمی بسیار زیبا برای لذت بردن است؛ داستان امید و ناامیدی، شادی و سرخوردگی را به ما نشان می‌دهد در حالی که عشق آن‌ها تلاش می‌کند از پس هر مصیبتی که سر راهشان قرار می‌گیرد بربیاید. اگر طرفدار بهترین آثار سینمای (صامت) هستید، شکست دادن این فیلم واقعاً سخت است - و گینور هم یکی از اولین جوایز اسکار را برای آن دریافت کرد...