Coquette

CinemaSerf (منتقد)

یادم می‌آید یک‌بار سر ناهار با یکی از گزارشگران ورزشی مطرح بریتانیایی بودم که کارش را از رادیو شروع کرده بود و بعد به تلویزیون آمده بود. می‌گفت سخت‌ترین چیز در رسانه جدید این بود که یاد بگیری تصویر بخش زیادی از بار کار را به دوش می‌کشد و باید به خودت یاد بدهی که این بار را روی دوشش بگذاری. مری پیکفورد - که برای این فیلم برنده اسکار هم شد - انگار هنوز دلش می‌خواست ستاره سینمای صامت باشد. نمی‌توانست کار را کاملاً به دیالوگ‌ها بسپارد و نتیجه‌اش شده یک بازی زیاده‌روی‌شده که گاهی مرزهای هیستری را رد می‌کند. داستانش کاملاً ساده است؛ پدرش (جان است. پولیس) آرزوهایی برای خانواده‌اش دارد که ازدواج دخترش با «مایکل جفری» (جانی مک برون) اصلاً جزو آن‌ها نیست. او این دو را از دیدن هم منع می‌کند و اگرچه مدتی اطاعت می‌کنند، اما این وضعیت دوامی ندارد و با هم قرار می‌گذارند؛ دیداری که عواقب وخیمی به همراه دارد. اجراها بسیار تئاتری است. در چند صحنه اول تقریباً رد پای بازیگران روی فرش را دنبال می‌کنی تا ببینی کجا باید بایستند! به‌خصوص صحنه‌هایی که برادر جوان و دوست‌داشتنی‌اش «جیمی» (ویلیام جانی) و خواستگار سمجش «استنلی» (مت مور) حضور دارند. نمایشنامه چندان قوی‌ای نبوده، برای همین فیلم هم چیز زیادی برای عرضه ندارد، اما به عنوان بخشی از تاریخ اولیه سینمای ناطق قطعاً ارزش یک‌بار دیدن را دارد، هرچند بعید می‌دانم هیچ‌کدام از عوامل، آن را بهترین کار خود بدانند؛ بیشتر شبیه یک تجربه در حال تکمیل است.