Their Own Desire

CinemaSerf (منتقد)

«لالی» (با بازی نورما شیرر) زندگی فوق‌العاده شاد و بی‌دغدغه‌ای در کنار والدین ثروتمندش دارد، تا اینکه پدرش «هنری» (لوئیس استون) اعلام می‌کند که قصد دارد از مادرش (بل بنت) طلاق بگیرد و با معشوقه‌اش «خانم چیور» (هلن میلارد) زندگی کند. طبیعی است که لالی از این خبر کاملاً به هم می‌ریزد و قسم می‌خورد دیگر هرگز با او حرف نزند؛ هرچند هنوز با پول‌های پدرش خوش می‌گذراند! در همین سفر تفریحی است که او با «جک» (رابرت مونتگومری) آشنا می‌شود، پسری که رفتاری بسیار خودمانی و جسورانه دارد. نیازی به گفتن نیست که عشق در یک نگاه اتفاق می‌افتد، اما شوک بزرگی در انتظار لالی است؛ چرا که کاشف به عمل می‌آید جک پسرِ همان زنی است که زندگی پدر و مادرش را به هم ریخته. حالا عشق این دو چه سرانجامی خواهد داشت؟

با در نظر گرفتن این‌که آن زمان سینمای ناطق تازه در ابتدای راهش بود، این فیلم اصلاً تجربه بدی به حساب نمی‌آید. شیرر کمی اغراق‌آمیز بازی می‌کند، به‌خصوص نزدیک به پایان فیلم؛ اما بر خلاف بسیاری از ستاره‌های دوران صامت، دست‌کم به نظر می‌رسد متوجه شده که می‌تواند از حرکات و ژست‌های غلوآمیز همیشگی کم کند و به دیالوگ‌های پرشمار اما قابل‌تحمل تکیه کند. مونتگومری از همان ورود خیس و بامزه‌اش به صحنه، شور و سرزندگی خاصی به فیلم تزریق می‌کند و حتی تلاشی هم برای جلوه‌های ویژه طوفان انجام شده که هرچند خیلی خوب از آب درنیامده، ولی دست‌کم سعی کرده‌اند کمی حس خطر و تعلیق ایجاد کنند. با یک داستان عاشقانه دلنشین طرفیم که رگه‌هایی از حرارت و چندتایی هم تیکه خنده‌دار چاشنی‌اش شده، و نشان می‌دهد که با ورود صدا به سینما، چه کارهایی امکان‌پذیر خواهد بود.