Indiscreet

CinemaSerf (منتقد)

گلوریا سوانسون کلاً تو تعداد کمی فیلم ناطق بازی کرد و این احتمالاً محبوب‌ترینش برای منه. اون هنوزم خیلی زیاد با چشم‌ها و لب‌هاش بازی می‌کنه - اما تو این فیلم کلی هم آواز می‌خونه و زمان‌بندی کمدیش عالی به چشم میاد. داستان یه سرگرمی ساده‌ست؛ اون زنیه که گذشته‌شو کمی پنهان نگه می‌داره تا اینکه می‌فهمه عشق سابقش «جیم» (مونرو اووزلی) سراغ خواهر کوچیکترش «جوآن» (باربارا کنت) رفته. اما ستاره فیلم برای من، «باستر» (آرتور لیک) احمق و دست‌وپاچلفتیه؛ یه پسر جوون کمی خفه‌کننده و قدبلند که اونم عاشق «جوآن» شده - و یه نقشه شیطنت‌آمیز و نقلی می‌کشه که شاید بتونه «جیم» رو ناکام بذاره، هرچند خودش دقیقاً نمی‌دونه داره چیو و چرا ناکام می‌ذاره! بازی اون یه معصومیتی داره که به کمدی ملایم فیلم خیلی کمک می‌کنه. مود ایبرن هم تو نقش «عمه کیت» خوبه؛ کسی که میمیک چهره رو به حد یک هنر رسونده. این یه فیلم عاشقانه با ریتم تنده که سبک و شاده و کاملاً سرگرم‌کننده؛ با کلی صحنه‌های اغراق‌شده، موسیقی متن زیبای آلفرد نیومن و فقط یه ذره حس تراژدی/عاقبت کار/خوشبختی در انتها... واقعاً ارزش دیدن داره.