Ten Cents a Dance

CinemaSerf (منتقد)

«باربارا» (باربارا استانویک) در یکی از آن سالن‌های رقصی کار می‌کند که مدیرانش از مشتری‌ها ۱۰ سنت می‌گیرند تا با او برقصند؛ مگر اینکه سر میز در حال نوشیدن باشند (خودش هم که عاشق شیر است!). ازدواجش با «ادی» (مانرو اوئوزلی) واقعاً از روی عشق واقعی نیست؛ ادی یک آدم مفت‌خور و بی‌عرضه است که چپ و راست از اربابش دزدی می‌کند تا جلوی بدهی‌های قمارش را بگیرد. وقتی باربارا می‌فهمد ادی چقدر بالا آورده، ۵۰۰۰ دلار از یک مشتری ثروتمند قرض می‌گیرد تا نجاتش دهد. اما واکنش شوهرش آخرین قطره صبوری او در این رابطه است و او سراغ حامی عاشق‌پیشه‌اش «کارلتون» (ریکاردو کورتز) می‌رود تا منطقی‌تر تصمیم بگیرد. مسئله اینجاست که این کار هم خیلی کسی را خوشحال نمی‌کند...

لیونل باریامور کارگردانی کار را بر عهده داشته و آن را جذاب درآورده، هرچند داستان فیلم بازسازی یک درام عاشقانه مثلثیِ دست‌مالی‌شده و تکراری است. در واقع این استانویک است که به عنوان یک ستاره می‌درخشد؛ او صرفاً با حضورش روی صحنه، تمام توجهات را به خود جلب می‌کند. شیمی خوبی بین هر سه شخصیت برقرار است، اما سکانس‌های مربوط به «ادی» خبیث و روفرم آمدن دعواها خیلی بهتر درآمده. همچنین رفاقت قوی بین زنانی که در چرخه دست‌مالی شدن گیر افتاده‌اند خیلی خوب به تصویر کشیده شده و با اینکه ساخت فیلم ساده است، اما همچنان اثری شنیدنی و دیدنی است که نشان می‌دهد این بازیگر در آینده چه درخشش‌هایی خواهد داشت.