Way Back Home
«سث پارکر» (Seth Parker)، «رابی ترنر» (Robbie Turner) را نزد خود می‌آورد و از او در برابر پدر سنگدلش، «روب» (Rube)، محافظت می‌کند. وقتی پدر ناپدید می‌شود، سث تصمیم می‌گیرد رابی را مانند پسر خودش بزرگ کند. اما پدر کینه‌توز بازمی‌گردد و به «مری لوسی» (Mary Lucy)، دختر همسایه که او هم سعی دارد به رابی کمک کند، حمله می‌کند. «دیوید» (David)، دوست‌پسر مری، او را نجات می‌دهد و روب با پسرش فرار می‌کند. اما این فرار طولی نمی‌کشد.
سال انتشار: 1931 کارگردان: William A. Seiter ژانر: Comedy، Drama، Music نویسندگان: Jane Murfin امتیاز: 5.6نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
این فیلم از نظر ساختار شبیه فیلم‌های صامت به نظر میاد، اما با یه داستان خوب و بازی محکم «فیلیپس لرد» (Phillips Lord)، واقعاً ارزش دیدن داره. اون بعد از اینکه پدر بی‌رحم «رابی» جوان (با بازی فرانکی دارو) غیبش می‌زنه، سرپرستی این پسر رو به عهده می‌گیره. اون و همسرش (با بازی افی پالمر) خیلی زود عاشق این پسر می‌شن، اما یه اختلاف محلی باعث می‌شه سر و کله‌ی «روف» (با بازی استنلی فیلدز) پیدا بشه تا پسرش رو پس بگیره؛ اونم با وجود مخالفت تقریباً همه‌ی اهالی محل! در همین حین، دوست رابی یعنی «مری لوسی» (با بازی بت دیویس) هم مشکلات خانوادگی خودش رو داره، چون پدرش اجازه نمی‌ده عشقش «دیوید» (با بازی فرانک آلبرتسون) رو ببینه. آیا اون‌ها می‌تونن از پس این مشکلات بربیان و به خوشبختی برسن؟
دیویس (و به‌خصوص اون چشم‌های درشتش) حضور خیلی کوتاهی در فیلم داره؛ فیلم واقعاً متعلق به بازی جذاب لرد در نقش یه مرد خانواده‌دوست و شریف هست که مصممه کار درست رو انجام بده. ساختار فیلم خیلی ساده‌ست. تدوین فیلم کمکی به فیلم‌برداری نکرده (یا شاید هم برعکس؟)، اما روی شخصیت‌پردازی‌ها کار شده و دیالوگ‌ها اون‌قدر کم هستن که اجازه بدن تصاویر بیشتر کار رو جلو ببرن؛ که در نهایت به یه تعقیب‌وگریز سرگرم‌کننده با کالسکه و چند تا مشت‌زنی ختم می‌شه! نه، این فیلمی نیست که بعداً بخواید مدام به یادش بیارید، اما تماشاش لذت‌بخش و سرگرم‌کننده‌ست و نگاهی به زندگی روستایی آمریکا در دهه‌ی ۱۹۲۰ بهمون ارائه میده.