Call Her Savage

CinemaSerf (منتقد)

«فکر کنم خودت می‌دونی که زندگی منو از هم پاشوندی...»، «نمی‌دونستم تو تیمارستان بودی، کی مرخص شدی؟». کل‌کل‌های بین «ناسا» (با بازی کلارا بو / Clara Bow) و «سانی» (با بازی تلما تاد / Thelma Todd) به این فیلم جون می‌ده و هر دوتاشون توی دعواهای زنونه لنگه ندارن. اولی از یه مسیر پر پیچ‌وخم و خشن از تگزاس اومده، یه جنگجوی خیابونی تمام‌عیاره و خوب بلده چطور از جذابیت‌های زنانه‌ش استفاده کنه. اما متأسفانه، در نهایت کفگیرش به ته دیگ می‌خوره و مجبور می‌شه با «لری» (با بازی مونرو آوسلی / Monroe Owsley) ازدواج کنه. قضیه اینجاست که پدرش فکر می‌کنه اون اشتباه بزرگی مرتکب شده و خیلی زود هم حق با پدرش ثابت می‌شه؛ چون معلوم می‌شه لری فقط به خاطر اینکه «سانی» دست رد به سینه‌ش زده بوده، با ناسا ازدواج کرده. تا وقتی ناسا پول داره، همه‌چیز خوب پیش می‌ره، اما بعداً که یه بچه هم رو دستش می‌مونه، دوباره بی‌پناه می‌شه و مجبور می‌شه به دوست قدیمی‌ش «مون‌گلو» (با بازی گیلبرت رولند / Gilbert Roland) پناه ببره؛ مردی که خودش گذشته پیچیده‌ای داره اما شخصیتش خیلی آروم‌تره.

«بو» توی این ملودرام پرسرعت و پرجنب‌وجوش حسابی رو فرمه و توانایی فیلم در تغییر مداوم مسیر داستان، اون رو جذاب نگه می‌داره، مخصوصاً که انگار خودویرانگری ناسا هیچ مرزی نمی‌شناسه. علاوه بر این، «بو» هیچ‌وقت از اون ستاره‌های چشم‌خمار سینمای صامت نبوده و اینجا با داشتن دیالوگ و یه نقش پر از جزئیات، حسابی می‌درخشه. هرچند حضور «تاد» خیلی زیاد نیست، اما اون هم بازی خوبی ارائه میده، هرچند شاید کمی موقرتر. بازیگرهای فرعی هم بهمون نشون می‌دن که دوستی‌ها چقدر می‌تونن سست و بی‌ثبات باشن، فرقی هم نمی‌کنه که با طرف ازدواج کرده باشی یا فامیل باشی. در این درام پرانرژی دوران قبل از کد سانسور (Pre-Code)، تقریباً هیچ خط قرمزی وجود نداره و یه فرصت سرگرم‌کننده برای زن‌هاست تا کنترل کامل بازی رو به دست بگیرن.