Cynara

CinemaSerf (منتقد)

فکر می‌کنم چیزی که باعث می‌شه این فیلم ناطقِ نسبتاً معمولی و قدیمی به چشم بیاد، نقش هنری استفنسون (Henry Stephenson) مهربون در قالب «جان ترینگ» هست. این‌بار لحن گرم و دلنشینش یه حالت کاملاً نادرست و نامحترم داره و شخصیتش رسماً هوس‌باز و کثیفه! رونالد کولمن (Ronald Colman) در نقش «جیم وارلاک»، وکیل مدافعی هست که زندگی مشترک موفقی داره اما با فیلیس بری («دوریس») وارد یه رابطه کوتاه‌مدت می‌شه. دوریس دست از سرش برنمی‌داره و جیم خیلی زود عاشقش می‌شه؛ دقیقاً همون زمانی که همسرش (کی فرانسیس) از ایتالیا برمی‌گرده—جایی که رفته بود تا خواهرش رو از یه رابطه بد نجات بده. داستان به صورت مرور گذشته روایت می‌شه و کینگ ویدور بازی خوبی از کولمن می‌گیره. روایتی که به خیانت، تراژدی و جاه‌طلبی می‌پردازه—حداقل برای سال ۱۹۳۲—به شکلی ملایم اما موثر ارائه می‌شه. کی فرانسیس حضور کوتاهی داره، اما هربار که روی صحنه میاد کاملاً چشم‌ها رو به خودش خیره می‌کنه. با اینکه رفتار «وارلاک» نفرت‌انگیزه، اما سخته که بشه کاملاً ازش متنفر شد. با این حال متأسفانه فیلم کند پیش می‌ره؛ ریتم کار کش‌دار و تمرکزش بیش از حد مبهمه. موضوع فیلم می‌تونست ضربه محکم‌تری بزنه. در کل فیلم قابل دیدنیه، اما شاید همه چیز زیادی مثبت و پاستوریزه از آب دراومده.