Rasputin and the Empress

CinemaSerf (منتقد)

هیچ‌وقت اصطلاح «کار را باید خانوادگی حل کرد» بهتر از این فیلم به تصویر کشیده نشده بود؛ جایی که دست‌کم سه نفر از خاندان بری‌מור (Barrymore) در یکی از این داستان‌های تاریخی که برای افراد تخیل‌پرداز عالی است، نقش‌آفرینی می‌کنند. رالف مورگان (Ralph Morgan) در نقش تزار است که با الکساندرا (با بازی اتل) ازدواج کرده و فقط یک پسر از او دارد. تزارویچ جوان (با بازی تد الکساندرو) مشکوک به هموفیلی است و از آنجا که بهترین خدمات علم پزشکی در آغاز قرن بیستم کمکی به او نمی‌کند، آن‌ها به مسائل مذهبی روی می‌آورند. دلیلش این است که کشیش مرموز، راسپوتین (با بازی لیونل)، خیلی بیشتر از یک ملاقات ساده از ملکه امتیاز گرفته است. او ملکه را متقاعد کرده که ایمان به خداست که پسرشان را درمان می‌کند و این ایمان را فقط او می‌تواند منتقل کند. او و شوهر ضعیف‌النفسش که درمانده و تا حدی ساده‌لوح هستند، به‌تدریج به این مرد میدان می‌دهند و کسانی را که سال‌ها می‌شناختند و به آن‌ها اعتماد داشتند، نادیده می‌گیرند؛ به‌ویژه شاهزاده وفادار «چگودیف» (با بازی جان) که دست این راهب جاه‌طلب را می‌خواند، اما اعتراضاتش به گوش در بسته امپراتوری می‌رسد. علاوه بر این، با نارضایتی فزاینده مردم از شکست‌های روسیه در جنگ جهانی اول، موقعیت خاندان رومانوف پس از سیصد سال سلطنت، بیش از پیش متزلزل به نظر می‌رسد. تمام درباریان فقط می‌توانند دعا کنند که راسپوتین آن‌قدر زیاده‌روی کند که ملکه بالاخره متوجه چیزی شود که آن‌ها مدت‌ها به آن مشکوک بوده‌اند. نکته اینجاست که آیا این اتفاق خواهد افتاد و مهم‌تر از آن، آیا به موقع رخ خواهد داد تا سلسله را نجات دهد؟ بازیگران مکمل همگی در سطح خوبی هستند، اما ترکیبی از فیلمبرداری تاریک و مرطوب و نقش‌آفرینی ترسناک و مرموز لیونل بری‌מור است که کار را تمام می‌کند. جذابیت دروغین، ظاهر آوله‌ولا و تعصب چشم‌دیوانه‌وار او بسیار عالی جواب داده و از همان ابتدا بیننده را متقاعد می‌کند. پایان‌بندی فیلم کمی عجولانه است، اما ساختار فیلم باشکوه است، دیالوگ‌های پرتأثیر با صرفه‌جویی ادا شده‌اند و فیلم به خوبی موفق می‌شود فضایی از تهدید و ارعاب را تا انتها حفظ کند.