Christopher Strong

CinemaSerf (منتقد)

سیاستمدار همنام و موفق داستان (کولین کلایو) با «الین» (بیلی برک) زندگی زناشویی شاد و آرامی دارد و هر دو تلاش می‌کنند دختر سرکش و نافرمانشان «مونیکا» (هلن چندلرز) را که وقت زیادی را با «هاریِ» متاهل (رالف فوربز) می‌گذراند، کنترل کنند. آن‌ها ماجراجویی‌های هوانورد یعنی «لیدی سینتیا» (کاترین هپبورن) را خوانده‌اند و یک آشنایی اتفاقی به واسطه یک شرط‌بندی احمقانه، او را به این پدر محترم و عاشق‌پیشه معرفی می‌کند. در ابتدا، همه آن‌ها دست به دست هم می‌دهند تا «مونیکا» را سر راه بیاورند، اما می‌بینیم که تکرار دیدارهایشان به وسوسه‌ای ختم می‌شود که می‌تواند پیامدهای فاجعه‌باری برای تقریباً همه داشته باشد. به نظرم موضوع این فیلم برای سال ۱۹۳۳ بسیار ساختارشکنانه بود و هپبورنِ کارکشته به خوبی شخصیتی پس‌وار (تام‌بوی) از خود به نمایش می‌گذارد و بعد به نظر می‌رسد در لباس براق «بید» هم به همان اندازه راحت است و نشان می‌دهد که چطور می‌تواند با توجه به نیازها و انتظارات اجتماعی، استایل لباس پوشیدنش را تغییر دهد. با این حال، ساختار فیلم کمی ایستا است و روایت اپیزودیک داستان دست ما را می‌گیرد و با خود می‌برد. نتوانستم تصمیم بگیرم که پایان‌بندی فیلم یک فرار رو به جلو بود یا پایانی هوشمندانه و مناسب، اما این واقعاً تنها چیزی است که در این درامِ دوروتی آرزنر که در کل قابل تماشا است اما زود فراموش می‌شود، ارزش فکر کردن دارد.