Perfect Understanding

CinemaSerf (منتقد)

نمی‌توانم به این فکر نکنم که اگر این فیلم یک اثر صامت بود، سیریل گاردنر (Cyril Gardner) شاید می‌توانست نتیجه بهتری از آن بگیرد. فیلم چند صحنه فیلم‌برداری خیره‌کننده دارد و گاهی آدم احساس می‌کند در حال تماشای یک مستند سفر است؛ جایی که گلوریا سوانسون («جودی») و لارنس اولیویه («نیک») بسیار جذاب، یکدیگر را ملاقات می‌کنند، عاشق هم می‌شوند و نسخه اوایل دهه سی1930 از یک «ازدواج آزاد» را تجربه می‌کنند. آن‌ها سرتاسر اروپا را زیر پا می‌گذارند تا اینکه مرد در کن (Cannes) برای سر زدن به یک دوست توقف می‌کند و زن به خانه برمی‌گردد تا آپارتمانشان را در لندن آماده کند. در کن، «نیک» پس از مصدومیت در یک مسابقه قایق موتوری پرسرعت (و البته سرگرم‌کننده)، کمی مست می‌کند و سراغ عشق قدیمی‌اش نورا سوینبرن («لیدی فیتزموریس») می‌رود... او پر از عذاب وجدان به خانه برمی‌گردد و ماجرا را به همسرش می‌گوید. ظاهراً زن او را می‌بخشد، اما واقعاً این‌طور است؟ واقعاً بخشیده - یا هیولای حسادت دارد شاخ و شانه می‌کشد؟ فیلم سهم خودش را از آدم‌های نقشه‌کش و کلی لج‌بازی‌های بچه‌گانه دارد تا داستان را جلو ببرد - که گاهی هم واقعاً خنده‌دار است - و قطعاً یک شیمی بین دو ستاره فیلم وجود دارد، اما دیالوگ‌ها همه‌چیز را شلوغ کرده و کل ماجرا کمی سبک‌سرانه از آب درآمده است. حدس می‌زنم اشکالی هم نداشته باشد، اما من واقعاً از این زوج انتظاری بیشتر از این داشتم...