The Rise of Catherine the Great
در سال ۱۷۴۵، یک شاهدخت آلمانی که نام کاترین (الیزابت برگنر) بر او نهاده شده، برای ازدواج با دوک بزرگ روسیه، پیتر (داگلاس فربنکس جونیور) وارد دربار می‌شود؛ مردی که کاترین در ابتدا به او علاقه‌مند است. اما خلق‌وخوی بدگمان و ناپایدار پیتر رفته‌رفته میانشان فاصله می‌اندازد و پیتر به مصاحبت درباریان زیبارو پناه می‌برد. کاترین برای خود معشوقه‌هایی خیالی می‌سازد که موقتاً اوضاع را بهبود می‌بخشد، اما رسیدن به تخت پادشاهی بدترین ویژگی‌های پیتر را آشکار می‌کند و کاترین وفادار ترغیب می‌شود تا قدرت را در دست بگیرد.
سال انتشار: 1934 کارگردان: Paul Czinner, Alexander Korda ژانر: Biography، Drama، History نویسندگان: Lajos Biró، Arthur Wimperis، Melchior Lengyel امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
بعضی از بازیگرا یه جذابیت و مغناطیس خاصی توی قاب تصویر دارن؛ و داگلاس فربنکس جونیور (در نقش دوک اعظم پیتر) توی این روایت نه‌چندان پرشور از اوایل زندگی کاترین دوم روسیه، این جذابیت رو به اوج می‌رسونه. وقتی پرنسس سوفی (الیزابت برگنر) توسط خاله پیتر یعنی امپراتریس الیزابت (فلورا رابسون) و قیصر انتخاب میشه تا با دوک جوان ازدواج کنه، وارد درباری میشه که فقط هواش نیست که سوز داره و یخبندانه، بلکه جو کلی هم سرد و بیروحه. رابطه اون‌ها با کلی فراز و نشیب شکل می‌گیره؛ مخصوصاً وقتی کاترین تصمیم می‌گیره صرفاً یه زن تشریفاتی و عروسک خیمه‌شب‌بازی نباشه. برگنر نقش این زن جوان رو عالی درآورده؛ ترکیبی از سادگی و شیطنت معصومانه که خیلی زود جاش رو به شخصیتی فولادین و استوار میده. فلورا رابسون هم در نقش ملکه با اون جمع معشوقه‌هاش بازی محکم و سرحالی ارائه داده و حضور گیب مک‌لافلین در نقش بستوژف هم جالب و سرگرم‌کننده‌ست.
با این حال، در کل فیلم فاقد اون دسیسه‌چینی‌ها و شیمی جذابی هست که توی فیلم «ملکه سرخ‌پوش» فون اشترنبرگ می‌دیدیم؛ فیلم یکم خشک پیش میره، اما فیلمبرداری تاریک و اتمسفریکش اصالت خاصی به تصویر کشیدن زندگی درباری روسیه در قرن هجدهم بخشیده. همچنین داستان طوری روایت میشه که مخاطب واقعاً با این زن جوان که اصلاً برای بازی‌های سنگین سرنوشت آماده نبود، همزادپنداری و احساس دلسوزی می‌کنه.