Here Comes the Navy

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم کاملاً در چارچوب فرمول‌های استاندارد است، اما همچنان جادوی خاصی در بازی جیمز کگنیِ بسیار جذاب وجود دارد که در این داستان قابل‌پیش‌بینی دریایی به زیبایی نقش‌آفرینی می‌کند. «چستی» (با بازی کگنی) کسی است که می‌شود او را یک ملوان از‌سر‌اجبار نامید که خیلی زود با افسر مافوق خود «بیف» (پت اوبراین) درگیر می‌شود؛ وضعیتی که وقتی او به «دوروتی» (گلوریا استوارت) - که اتفاقاً خواهر کوچک‌تر دشمن جدیدش است - دل می‌بندد، به مراتب وخیم‌تر می‌شود. تحت هیچ شرایطی قرار نیست به این آدمِ دردسرساز اجازه دهند به خواهرش نزدیک شود، و اگر این یعنی یک جنگ تمام‌عیار بین این دو مرد، پس مشکلی نیست! البته که او دوست دارد در ناو اخیراً بازسازی‌شده «یو‌اس‌اس آریزونا» صلح برقرار شود، اما چه شانسی وجود دارد؟ این یک فیلم خوش‌ساخت برای کگنی است که بدون موج‌های خیلی بزرگ جلو می‌رود و از شوخی‌های روی آب به ماجراجویی‌های هوایی روی یک بالون غول‌پیکرِ سبکِ زپ‌لین - یعنی «یو‌اس‌اس ماکرون» - می‌رسد؛ جایی که تسویه حساب نهایی بین این دو مرد حتماً رخ خواهد داد. در بخش تقابل‌ها، فیلم به خوبی کار می‌کند. اوبراین و کگنی واکنش‌های متقابل عالی نسبت به هم دارند و کاملاً واضح است که احترامی، و حتی علاقه‌ای، بین این دو بازیگر وجود دارد، در حالی که طی این نود دقیقه با کمک یک استوارتِ آماده و دیالوگ‌هایی بسیار سرگرم‌کننده با هم سر و کله می‌زنند. حواستان به «دروپی» (فرانک مک‌هیو) باشد - یا شاید بیشتر باید به حالش تاسف بخورید - و گوش‌هاتان را برای مود ابرن تیز کنید تا کاملاً از فیلم لذت ببرید.