Operator 13

CinemaSerf (منتقد)

خب اگر فکر می‌کردید «بتمن» تغییر چهره و گریم ضعیفی داشت، صبر کنید تا ماریون دیویس را در این ماجراجویی سرگرم‌کننده و البته قابل‌پیش‌بینی از جنگ داخلی آمریکا ببینید! «گیل» توسط آقای پینکرتونِ اصلی استخدام شده تا به عنوان جاسوس ینکی‌ها بین نیروهای جنوبی نفوذ کند؛ به همین خاطر چهره‌اش را سیاه می‌کند، لباس زنی رخت‌شور را می‌پوشد و با لهجه‌ای حرف می‌زند که مثلاً قرار است او را به عنوان خدمتکار جا بزند! شانس آورد که کسانی که از آن‌ها جاسوسی می‌کند آی‌کیوی بالایی ندارند و خیلی سریع دلِ دشمنان سرسختش را به دست می‌آورد، اما این وسط یک دل نه صد دل عاشق «کاپیتان جک» (گری کوپر) می‌شود.

وقتی برای بار دوم سراغ جاسوسی می‌رود -این بار با تیپ و قیافه‌ای شبیه زن‌های اعیانی تالارهای رقص پاریس- تازه می‌فهمد دشمنانش آن‌قدرها هم که فکر می‌کرد خنگ نیستند. آیا می‌تواند به موقع فرار کند؟ آیا اصلاً به عشق واقعیش می‌رسد؟ خب مگر اینکه کلاً ندانید چه کسی برنده این جنگ شد، وگرنه هیچ هیجان و تعلیقی در فیلم وجود ندارد! اما در طول مسیر، چندتا شیرین‌کاری بامزه، چند قطعه موزیکال و آن‌قدر رومانس هست که به کوپر فرست بدهد نشان دهد خیلی هم مثل نرده‌های چوبی که از پشتشان تیراندازی می‌کنند چوبی و خشک نیست!

دیویس انرژی خوبی می‌گذارد، مخصوصاً اوایل فیلم، اما مثل بقيه بازیگرها دارد خلاف جهت جریانِ یک فیلم کم‌بودجه و کلیشه‌های نژادپرستانه دهه ۱۹۳۰ شنا می‌کند. این کلیشه‌ها امروزه اصلاً حس خوبی به بیننده نمی‌دهند، اما خب تماشای فیلم‌های نزدیک به یک قرن پیش با دیدگاه‌های امروزی خیلی وقت‌ها تو ذوق می‌زند. پس اگر می‌خواهید این ۹۰ دقیقه متوسط را تماشا کنید، بهتر است این نکته را یادتان باشد.