Becky Sharp

CinemaSerf (منتقد)

در حالی که ناپلئون مشغول فتح اروپا است، «بکی» (با بازی میریام هاپکینز) هم دارد سهم خودش را از این فتح و غنیمت برمی‌دارد. او که مصمم است شرایطش را به عنوان دختر یک خانواده از هنرمندان دوره‌گرد بهبود ببخشد، از هر مرد ساده‌لوحی که سر راهش سبز می‌شود به عنوان پلکان ترقی استفاده می‌کند. برای او اصلا مهم نیست چه آدم‌هایی را در این مسیر له می‌کند و پشت سر می‌گذارد؛ از جمله شوهر نظامی‌اش «کراولی» (با بازی آلن موبرای). اما شاید او بالاخره در مواجهه با «مارکویس آو استین» (با بازی سر سدریک هاردویک)، مرد ثروتمندی که دست او را خوانده، رقیب سرسختی پیدا می‌کند؛ مردی که اتفاقاً در این بازی کردن‌ها خیلی از بکی ماهرتر است. دقیقاً در همین نقطه، وقتی او به آرزوهای بزرگش نزدیک‌تر از همیشه است، شاید (فقط شاید) متوجه شود که در زندگی‌اش جایی هم برای عشق و عواطف وجود داشته... اما آیا دیگر برای این فهمیدن دیر نشده؟ فیلم معمولاً فقط به خاطر شاهکارهای عکاسی رنگی‌اش شناخته می‌شود، اما فکر می‌کنم این کم‌لطفی در حق هاپکینز و سر سدریک است. اولی نقش آن موجود جاه‌طلب و طماع را خیلی جذاب بازی می‌کند — در واقع او شخصیتی کاملاً منفور خلق می‌کند — و دومی در نقش آن اشراف‌زاده زیرک و شرور طوری ظاهر می‌شود که بازی‌اش زیر پوست آدم می‌رود. خود داستان فیلم هم خیلی آشناست و چیز تازه‌ای ندارد، اما حضور بازیگران کاردستی مثل نایجل بروس، فرانسیس دی و بیلی برک باعث می‌شود فیلم هشتاد دقیقه‌ای با انرژی به جلو برود.