Westward Ho
راهزنان بالارد به کاروان کالسکه‌های شرکت وایت حمله کرده و والدین جانِ جوان را می‌کشند و برادرش، جیم، را می‌ربایند. سال‌ها بعد در کالیفرنیای پس از جنگ داخلی، جان وایت که حالا مردی بالغ شده، گروهی از نیروهای خودسر به نام «سوارکاران آوازه‌خوان» تشکیل می‌دهد؛ سوارکارانی که همگی اسب سفید سوار می‌شوند، لباس‌های هم‌شکل می‌پوشند و حین گشت‌زنی در مسیرها و دستگیری دسته‌های قانون‌شکن، آواز سر می‌دهند. در این میان، جان همچنان در پی یافتن باندی است که والدینش را به قتل رسانده‌اند.
سال انتشار: 1935 کارگردان: Robert N. Bradbury ژانر: Drama، Western نویسندگان: Robert Emmett Tansey، Lindsley Parsons امتیاز: 5.7نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
توی این فیلم کوتاه، جان وین در نقش «وایتِ» رنج‌کشیده ظاهر می‌شه؛ پسربچه‌ای که سال‌ها پیش تیرباران شدن پدر و مادرش و دزدیده شدن برادرش «جیم» (با بازی فرانک مک‌گلین جونیور) رو به چشم دیده. داستان حدود ۱۵ سال جلو می‌ره و دو تا برادر توی یه کاروان دوباره با هم روبرو می‌شن. ولی ظاهراً برادره رفته قاتی همون حروم‌زاده‌های کثیفی شده که خونواده‌شون رو کشتن و حالا هم چشمش دنبال اشیای قیمتیه! شیلا بروملی هم نقش معشوقه هر دو برادر رو بازی می‌کنه، در نتیجه شاهد یه مثلث عشقی هفت‌تیرکشی هستیم؛ در کل فیلم از فرمول‌های کاملاً کلیشه‌ای و تکراری پیروی می‌کنه...
تنها چیزی که فیلم رو یکم متفاوت می‌کنه... آواز خوندنه... بله، گروهِ جان وین اصلاً ابایی ندارن از اینکه کنار جاده لم بدن و درست قبل یا بعد از کارای خیرخواهانه‌شون، زیر آواز بزنن! خوشبختانه این صحنه‌ها خیلی تکرار نمی‌شن؛ نه صرفاً به خاطر اینکه بده، بلکه به خاطر اینکه دقیقاً مثل پیام‌های بازرگانی وسط فیلم ریتم ماجرا رو کُند می‌کنه. بزن‌بزن‌های بامزه و مشت‌زنی زیادی داره، ولی در نهایت فقط به درد طرفدارای پر و پا قرص جان وین (The Duke) می‌خوره و جزو اون فیلم‌هاییه که خیلی زود فراموش می‌شه.