The Man Who Changed His Mind

CinemaSerf (منتقد)

بوریس کارلوف («دکتر لورنس») یک بار دیگر در قالب آشنای یک دانشمند ظاهر می‌شود؛ کسی که به خاطر ایده‌های غیراتحادی‌اش مدت‌هاست توسط همکارانش طرد شده است. او آنا لی («دکتر وایت») را به عنوان دستیار خود استخدام می‌کند، علی‌رغم اینکه همکارانش و نامزد نسبتاً خشک و بی‌روحش جان لودر («دیک هاسلوود» - که خودش خبرنگاری جوان در روزنامه‌ای متعلق به پدر ثروتمندش «لرد هاسلوود» (فرانك سلیر) است) به او توصیه کرده بودند این کار را نکند. کارلوف با پدر ملاقات کرده و موفق می‌شود با جذابیت‌هایش او را نرم کند و در ازای حقوق انحصاری انتشار، او را وادار کند تا آزمایش‌های علمی شگفت‌انگیز او را با هدف انتقال ذهن تامین مالی کند. البته اوضاع برای کارلوف طبق برنامه پیش نمی‌رود، و وقتی حامی مالی‌اش ایمانش را از دست می‌دهد، او باید دست به کار شود و نظریه‌هایش را به صورت واقعی آزمایش کند! رابرت استیونسن بلد بود چطور بیشترین بهره را از کارلوف ببرد. حالت‌های مانیایکال و تقریباً شیطانی او در حالی که بیش از پیش غرق پروژه‌اش می‌شود، برای تماشا لذت‌بخش است. لی به عنوان دستیار خوب ظاهر می‌شود و با داغ‌تر شدن داستان، کمتر اثری از هیستری‌های دختر درمانده دیده می‌شود؛ و بیست دقیقه پایانی با اتفاقات فراوان، ریتم سریعی دارد. فیلم فقط یک ساعت است و لفتش نمی‌دهد، کلی اتفاق را در خود جای داده و وسایل و ابزارها صداهای عجیب و غریب تولید می‌کنند و جلوه‌های ویژه واقعاً مناسب هستند. آیا او قسر در می‌رود، خب...؟