Private Number

CinemaSerf (منتقد)

«الن» بدشانس (لورتا یانگ) برای پیدا کردن کار وارد «عمارت وینفیلد» می‌شه. هیچ مهارتی نداره، اما سرپیشخدمت عمارت، «راکستون» (بازل رتبون)، ازش خوشش میاد و به خاطر همین استخدامش می‌کنه. خیلی زود به خدمتکار شخصی خانم خانه تبدیل می‌شه، اما کسی که چشمش رو می‌گیره (و خودش هم به چشمش میاد) «ریچارد» (رابرت تیلور)، پسر خانواده‌ست. ولی خب چاره چیه؟ اون یه خدمتکار ساده‌ست و پسره از اصیل‌ترین و اشرافی‌ترین خانواده‌های نیویورک! خلاصه این دو تا وانمود می‌کنن که تو دوران الیزابت هستن و مخفیانه ازدواج می‌کنن، اما این بزرگ‌ترین راز یا دردسرشون نیست؛ وقتی راکستونِ شدیداً حسود قضیه رو می‌فهمه، شروع می‌کنه به زهر کردن زندگی برای این زوج و خانواده‌اش. با اون همه مانع و این همه سوءتفاهم عجیب و غریب، سخته که یادشون بمونه اصلاً عاشق هم بودن، هستن، یا ممکنه باز هم باشن!

از نظر داستانی همه‌چیز تا حدی قابل پیش‌بینیه، اما رتبون در اوج آمادگی خباثتِ فوق‌العاده موثری رو روی پرده به تصویر می‌کشه، بین یانگ و تیلور (که خیلی جوان‌تر از سن واقعیش یعنی ۲۵ سال به نظر می‌رسه) شیمی خیلی گرم و دوست‌داشتنی‌ای وجود داره و در آخر هم یه خرده‌روایت از دو‌رویی‌های دادگاهی داریم که پرونده رو ببنده. قید خشمِ یه زن طردشده رو بزنید، بیشتر باید نگران سرپیشخدمت عمارت بود...!