The Bride Wore Red

CinemaSerf (منتقد)

جورج زوکو (George Zucco) نقشِ «کنت آرلیا»ی ثروتمند را بازی می‌کند که از «آنی» (با بازی جون کرافورد)، خواننده‌ی کاباره، خوشش می‌آید و به سبک و سیاقِ داستان‌های «پیگمالیون»، تصمیم می‌گیرد او را در لباس‌های پوستِ ermine و مروارید غرق کند و ببیند آیا می‌تواند دو هفته در یک هتلِ انحصاری دوام بیاورد و در آنجا نقش یک زنِ مجتمعیِ متمول را بازی کند یا خیر. خوشبختانه او متوجه می‌شود که رفیقِ قدیمی‌اش «مارتا» (Mary Philips) قرار است به عنوان خدمتکار شخصی‌اش کار کند، اما بقیه‌ی ماجرا قرار است یک چالشِ اساسی باشد. او می‌داند که بعد از دو هفته همه‌چیز به حالت اول برمی‌گردد، بنابراین باید یک شوهر پیدا کند. او دو انتخاب دارد: «رودیِ» ثروتمند (Robert Young) یا «جولیوی» ساده (Franchot Tone). با گذشت زمان، او می‌فهمد که تصمیمش بیش از پیش درباره‌ی عشق یا پول است. یا شاید هم پول یا عشق؟! فیلم کمی به سمت ملودرام کشیده می‌شود - اما کرافورد در اوج آمادگی است، همین‌طور یانگ و (به‌ندرت) بیلی برک (Billie Burke) در نقش «کنتسِ» فضول. حتی تون (Tone) که معمولاً لبخندهای بی‌روح و چوبی دارد، اینجا به شکلی جذاب ظاهر می‌شود. فیلمنامه همچنین طعنه‌ی جالبی به زندگیِ توخالیِ این آدم‌های لوس می‌زند که وقتشان را صرف کارهای بی‌معنی می‌کنند و در عین حال مشتاقانه منتظر فرصتی هستند تا از پشت به کسی خنجر بزنند! این فیلمی نیست که احتمالاً زیاد در ذهنتان بماند، اما یکی دو تا ترانه توسط ستاره‌ای دارد که ثابت می‌کند می‌تواند آواز بخواند و پر از زرق‌وبرق هم هست.