Non-Stop New York

CinemaSerf (منتقد)

خب، من فکر می‌کردم ایرباس A380 هواپیمای فوق‌العاده‌ای است، اما هواپیمایی که در این فیلم معمایی-جنایی سال ۱۹۳۷ استفاده شده، کاری می‌کند که A380 شبیه به یک سوپ‌ویت کامپک (Sopwith Camel) به نظر برسد! این هواپیما تمام امکانات یک کشتی اقیانوس‌پیما را دارد (البته نه یک عرشه پیاده‌روی کامل در ارتفاع ۳۵هزار پایی!). آنا لی («آنی») شاهد یک قتل می‌شود و به عنوان پاداش زحماتش، برایش پاپوش سرقت می‌سازند! او پس از آزادی از زندان لندن متوجه می‌شود که یک مرد بی‌گناه قرار است به خاطر آن قتل در نیویورک اعدام شود، بنابراین سعی می‌کند یک بازرس نسبتاً شکاک به نام «بازرس گرانت» (جان لودر) را متقاعد کند که مداخله کند - اما بی‌فایده است. در نتیجه، او به عنوان مسافر قاچاق وارد این هواپیمای مجلل به مقصد نیویورک می‌شود تا جلوی اعدام او را بگیرد. از قضا (?)، فرنسس ال. سالیوان هم در هواپیماست - در نقش یک ژنرال اروگوئه‌ای جا زده - و دزموند تستر (که شاید او را به عنوان دوست سابو در فیلم «طبل» به یاد داشته باشید) در نقش کودک‌نوازنده روبر روی اعصاب با علاقه خاص به ساکسیفون - در کنار بازرس شکاک ما از اسکاتلندیارد حضور دارند. لهجه سالیوان کمی حواس‌پرتی ایجاد می‌کند اما همچنان شخصیت خبیث و شومی دارد چون سعی می‌کند «آنی» را بکشد و فرار کند. آتین سایلر هم در نقش «عمه ورونیکا»ی وسواسی و فضول، جذابیت خاصی به فیلم داده. پیرنگ داستان نسبتاً پیچیده است و در طول زمان حدود ۷۰ دقیقه‌ای فیلم، آن‌قدر ماجرا وجود دارد که شما را تا ۵ دقیقه آخر سرگرم نگه دارد؛ ۵ دقیقه‌ای که متأسفانه به مرز مسخره بودن نزدیک می‌شود.