Wells Fargo

CinemaSerf (منتقد)

فیلم با اینکه تا حدی تونسته روحیه پیشگام و ماجراجوی آدم‌هایی که به سمت غرب سفر می‌کردن رو به تصویر بکشه، ولی متاسفانه خیلی تکه‌تکه پیش میره و حتی تا مرز خسته‌کننده شدن پیش میره. شروع فیلم البته حسابی پرانرژی و سرپاست؛ جایی که با «رمزی» (جوئل مک‌کری) آشنا می‌شیم که دنبال بردن مناقصه حمل کالا از ساحل شرقی، رد شدن از انتهای خط راه‌آهن و ورود به دشت‌های وحشیه. وسط همین تلاش‌ها برای رسوندن صدف‌های تازه به مقصد، به کالسکه خراب «جاستین» (فرانسیس دی) و مادرش (مری نش) برمی‌خوره و اینجوری ماجرای عاشقانه هم چاشنی کار میشه، اونم درست وقتی که کار و کاسبی و شبکه ارسال مرسولاتش با سرعت برق و باد داره رشد می‌کنه. در این مسیر باید با اداره پست، رقبای سرسخت و کمین سرخ‌پوستان آپاچی سر و کله بزنه، ولی هیچ‌چیز نمی‌تونه اون رو برای ضربه سنگین جنگ داخلی آماده کنه. تا این موقع، کارش رو تا کالیفرنیا گسترش داده و همون معادن طلای کالیفرنیا هستن که دارن ارتش شمال (یانکی‌ها) رو تامین مالی می‌کنن. نیروهای جنوب (کنفدراسیون) هم که اینو خوب می‌دونن، نقشه می‌کشن محموله‌ها رو بدزدن و همین قضیه کاروان‌ها رو به شدت به خطر میندازه؛ تازه توی خونه هم با خونواده‌ای که گرایشات جنوبی دارن به اختلاف می‌خوره. فیلم تا وقتی که روی جنبه‌های ماجراجویی و اکشن تمرکز داره، خیلی خوب جواب میده. مک‌کری هم توی صحنه‌های تعقیب و گریز، آتیش گرفتن و سرقت دلیجان‌ها حسابی گلیمش رو از آب بیرون می‌کشه. ولی متاسفانه، از لحظه‌ای که پای تمدن به سواحل اقیانوس آرام باز میشه، اون هیجان اکشن فروکش می‌کنه و جاش رو به یه داستان به شدت معمولی میده.