Bank Holiday
در دهه ۱۹۳۰، یک تعطیلات تابستانی رسمی در بریتانیا، ظهر روز شنبه با هجوم مردم به سمت قطارهای ساحلی آغاز می‌شود. دورین ریچاردز با نام مستعار مِس فولام به همراه دوستش میلی عازم یک مسابقه زیبایی هستند. جفری و کاترین لارنسِ پرستار تصمیم گرفته‌اند یک آخر هفته مخفیانه را در هتل گراند بگذرانند، اگرچه ذهن کاترین مدام به سمت پرونده بیمارستانی که روی آن کار می‌کرد برمی‌گردد. آرتر، مِی و بچه‌ها خود را برای یک تفریح ساده‌تر شامل دریا، شن‌بازی و رفتن به کافه آماده می‌کنند. در همین حال، مدیر و بازیگران نمایش «فولیز» روی اسکله برای باریدن باران دعا می‌کنند.
سال انتشار: 1938 کارگردان: Carol Reed ژانر: Comedy، Drama نویسندگان: Hans Wilhelm، Rodney Ackland، Roger Burford امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
من سال ۱۹۳۸ به دنیا نیامده بودم (پدر و مادرم هم همین‌طور!)، اما باز هم حس‌وحال این فیلم را خوب درک می‌کنم؛ چون ولع و اشتیاق بریتانیایی‌ها برای رفتن به ساحل، با تمام کاستی‌ها و واقعیت‌هایش، در این کمدی سبک درباره سفر‌های آخر هفته‌ای با سطل و بیلچه (چه آفتابی باشد چه بارانی!) به زیبایی نشان داده شده. کارول رید چند نمونه خانوادگی مختلف را پیش روی ما می‌گذارد که اصلی‌ترین‌شان مارگرت لاکوودِ جذاب («کاترین») و نامزدش «جفری» (هیو ویلیامز) هستند. اما داستان‌های دیگری هم داریم: دختر جوانی که برای شرکت در مسابقه زیبایی سفر می‌کند، و خانواده‌ای با سه بچه و پدری که فقط می‌خواهد کمی آرامش در کافه «کوئینز هد» پیدا کند.
خط داستانی لاکوود/ویلیامز جذاب‌تر است؛ کاترین که یک پرستار است، روز قبل پس از دست‌وپنجه نرم کردن با مرگ دلخراش همسر «استیفن» (جان لاج) — بیمارستانی که از او مراقبت می‌کرد — سر کارش را رها کرده. با وجود تمام تلاش‌های نامزدش و حواشی پیدا کردن هتل، او نمی‌تواند حواسش را روی تعطیلات متمرکز کند. آیا احساسش تغییر کرده؟ تم‌های دیگر هم خیلی قشنگ و با ظرافت در هم تنیده می‌شوند و فیلم پر است از عکس‌ها و صحنه‌های دلنشین قدیمی از فرهنگ تعطیلاتی که مدت‌هاست از بین رفته...
شاهکار هیچ‌کس به حساب نمی‌آید، تمرکز خیلی قوی‌ای ندارد، دیالوگ‌ها گاهی کمی مصنوعی می‌شوند و پیرنگ داستان هم تا حدی کلیشه‌ای و شلوغ است — اما با این حال من واقعاً از دیدنش لذت بردم.