The Saint in New York

John Chard (منتقد)

آن‌قدر قهرمانم که خودم هم تقریبا نمی‌شناسمش! داستان این‌طور شروع می‌شود؛ تجلی ساخته‌ی ادبی لِسلی چارتریس (Leslie Charteris)، یعنی سیمون تمپلار، ملقب به: قدیس. و بدون شک این یک شروع خوب است. تمپلار در اینجا با بازی لوئیس هیپوارد (Louis Hayward) به نمایش درآمده؛ سراسر اعتمادبه‌نفسِ زیرکانه، چابک و مرگبار. تمپلار توسط تعدادی از کله‌گنده‌های شهر «استخدام» می‌شود تا آدم‌بده‌های نیویورک را که پلیس‌ها را یکی پس از دیگری از سر راه برمی‌داشتند و قسر در می‌رفتند، از میان بردارد. او مرگبار است، تکه‌کلام‌های باحالی دارد، به دل خطر می‌خندد و البته که می‌تواند دل خانم‌ها را هم به دست بیاورد. او مدام به دردسر می‌افتد، یعنی ما کلی لذت می‌بریم از فرارهای مرگبارش؛ او واقعاً آدم‌بده‌ها را ترور می‌کند و در این مسیر کاملاً ما را با خودش همراه می‌کند و مهم‌تر از همه، کاری می‌کند که بیشتر هوس کنیم سراغ این قهرمانِ یاغی و باحالِ چارتریس برویم! این یک سرگرمی فانتزیِ کلاسیک و ناب است که با شیطنت‌های گانگستری خشنِ دهه ۱۹۳۰ درآمیخته. هورا! ۷/۱۰