A Yank at Oxford

CinemaSerf (منتقد)

رابرت تیلور نقش شخصیت اصلی داستان را بازی می‌کند که از ایالات متحده برای تحصیل در دانشگاه آکسفورد می‌رسد. این جوان مستقل، پرانرژی و رقابت‌جو («شریدان») بلافاصله با این مکانِ پر از سنت‌های کهن چفت نمی‌شود و طولی نمی‌کشد که خشم کاپیتانِ همه‌چیزتمامِ تیم قایقرانی، «بومونت» (گریفیس جونز) - و در نتیجه، تقریباً کل آن محیط - را به جان می‌خرد. اوضاع زمانی برای او بهتر نمی‌شود که او و «مالی» (مورین اوسولیوان)، خواهر دشمن خونی‌اش، به یکدیگر ابراز علاقه می‌کنند. آنچه در ادامه رخ می‌دهد مجموعه‌ای از سناریوهای تا حدی سرگرم‌کننده است که هم برخورد فرهنگ‌ها و هم برخورد شخصیت‌ها را به تصویر می‌کشند، و اگرچه به اندازه کافی جذاب و دلنشین هستند، اما کار خاصی جز تقویت یک‌سری کلیشه‌ها انجام نمی‌دهند - کلیشه‌هایی که واقعاً هیچ‌کس را در نور خیلی خوبی نشان نمی‌دهند. متأسفانه، تیلور نه با ویوین لی (که حضورش چیز زیادی به این ترکیب اضافه نمی‌کند) و نه با اوسولیوان شیمی خوبی ندارد، که همین باعث می‌شود ریتم فیلم گاهی اوقات بی‌روح به نظر برسد. تلاش‌های خوبی در نقش‌های مکمل انجام شده است، از جمله سی.وی. فرانس در نقش «رئیس دانشکده»؛ ادموند گوین؛ ادوارد ریگبی در نقش «اسکترز»، پیشخدمت عاقل و خوش‌نامی که انگار از دل داستان‌های دیکنز بیرون آمده؛ و لیونل بریموور در نقش پدرش که صحنه را از آن خود می‌کند. فیلم در نهایت به چند صحنه قایقرانی عالی ختم می‌شود که به من یادآوری کرد چرا اصلا مسابقه معروف قایقرانی دانشگاهی (آکسفورد علیه کمبریج) را تماشا می‌کردم - من همیشه می‌خواستم یکی از آن‌ها غرق شود! فیلمی ملایم، سبک‌دل و مفرح است - نگاهی جالب به دو ملت که با یک زبانِ مشترک از هم جدا شده‌اند.