You and Me

CinemaSerf (منتقد)

این یه فیلم نوآر واقعاً لذت‌بخش از فریتس لانگ (Fritz Lang) هست که توش می‌بینیم «موریس» (با بازی هری کری)، صاحب ثروتمند یه فروشگاه بزرگ، از موقعیتش استفاده می‌کنه تا به زندانی‌های سابق کمک کنه دوباره روی پای خودشون بایستن. برای خیلی از اونا این یه جور بن‌بست و چرخه باطله؛ اگه کار نداشته باشن آزادی مشروط بهشون تعلق نمی‌گیره و برعکس. واسه همین اون بهشون کار میده. حالا آیا اون فقط زیادی خوش‌بینه یا واقعاً داره تغییری ایجاد می‌کنه؟ خب، این خیرخواهی‌ش با ورود «جو» (با بازی جرج رافت) به شدت محک می‌خوره. جو درجا از «هلن» (با بازی سیلویا سیدنی) خوشش میاد و با هم ازدواج می‌کنن؛ اما قضیه اینجاست که هلن هم آزادی مشروط داره و اصلاً اجازه ازدواج نداشته. همین موضوع جو رو دوباره به سمت عادت‌های قدیمی‌ش می‌کشونه و نقشه سرقت از فروشگاه کشیده میشه. حالا آیا موفق میشن قسر در برن؟

راستش جنبه‌های جنایی و سرقت فیلم اون‌قدرها هم مهم نیست. این اثر بیشتر یه مطالعه شخصیتی آروم درباره ذات و تربیت آدم‌هاست که چاشنی فرصت‌های خوب هم بهش اضافه شده. یه سکانس بامزه هست که هلن سعی می‌کنه برای دزدهای آینده توضیح بده که اقتصاد جرم و جنایت در سطح پایین اونا چطوری کار می‌کنه که واقعاً لبخند به لب آدم میاره. شیمی خوبی هم بین سیدنی و رافت وجود داره؛ رافتی که این بار اون ژست‌های تهدیدآمیز همیشگی‌ش رو کنار گذاشته. پایان فیلم یه مقدار بیش از حد ساده‌لوحانه و احساساتیه، اما در کل سرگرم‌کننده‌ست و یه پیام اخلاقی ملایم و جذاب هم داره که تا آخر فیلم همراهتونه؛ به علاوه چند تا ترانه قشنگ از کورت وایل و سم کاسلو.