Golden Boy

John Chard (منتقد)

فیلم «پسر طلایی» تقریباً شاهکاره. جو بناپارت یه ویولنیست بااستعداده، اما فقر بدجور بهش فشار می‌آره و تصمیم می‌گیره شانسشو توی ورزش بوکس امتحان کنه. معلوم میشه استعداد خدادادی داره و یه حرفه درخشان منتظرشه، اما آیا خطری که دستاشو تهدید می‌کنه ارزششو داره که بی‌خیال اون یکی هنر والاش بشه؟ این اقتباس روبن مامولیان از نمایشنامه کلیفورد اودتس حسابی درام رو درمی‌آره، هرچند دقیقاً محصول زمانه خودش محسوب میشه. فیلم خیلی خوب کهنه نشده و دیالوگ‌ها و شخصیت‌پرداری‌هاش شاید الان یکم خنده‌دار به نظر برسن، اما خب محصول سال ۱۹۳۹ هست و برای لذت بردن ازش باید درک درستی از حس‌وحال اواخر دهه ۳۰ داشته باشید. ما داستان جو بناپارت (با بازی عالی و چهره تازه‌نفس ویلیام هولدن در اولین نقشش) رو دنبال می‌کنیم که بین فشار خانواده، عشق و گانگسترهای سودجو گیر کرده و از این سو به اون سو کشیده میشه. تماشای فیلم واقعاً گیرایی داره، ولی بعد از دو سوم شخصیت‌پردازی قوی، راند پایانی فیلم یکم تو ذوق می‌زنه. کسایی که نسخه تئاتری «پسر طلایی» رو دیدن می‌دونن که پایانش با فیلم خیلی فرق داره، و حیف که سازنده‌ها شجاعت اینو نداشتن که همون پایانی رو که حق فیلم بود ارائه بدن. یه چیز دیگه هم که رو اعصابم بود بازی جوزف کالیه در نقش ادی فیوسلی بود؛ جایی که این گانگستر باید تهدیدآمیز به نظر می‌رسید، بیشتر یه بازی اغراق‌آمیز تحویلمون میده که واقعاً زیاده‌روی بود. با این حال کارگردانی مامولیان شخصیت‌های اصلی رو عالی به تصویر می‌کشه و باربارا استان‌ویک هم با بازی در نقش لورنا مونِ حیله‌گر، یه کلاس خاصی به فیلم داده. موسیقی ویکتور یانگ هم قابل توجهه و ارزش تولید فیلم خدایی خیلی بالاست. «پسر طلایی» فیلمیه که حتماً به دوستداران سینمای کلاسیک پیشنهاد می‌کنم، ولی متأسفانه برای من هیچ وقت تبدیل به یه شاهکار واقعی نمیشه؛ چیزی که شاید با همون پایان اصلی نمایشنامه بهش می‌رسید. امتیاز: ۷ از ۱۰