They Made Me a Criminal

They Made Me a Criminal

جانی بردفیلد (Johnnie Bradfield)، مشت‌زن چپ‌دست نیویورکی با سبک خاص خود، تازه قهرمان بوکس جهان شده است. او در انظار عمومی خودش را مردی موجه و مادری‌دوست نشان می‌دهد، اما در واقعیت برخلاف ظاهر موجهش، زندگی پرهیاهو و سریعی دارد. جانی در حالی که از فرط مستی از هوش رفته، در آپارتمانش با جسد خبرنگاری روبه‌رو می‌شود که قصد داشته سبک زندگی واقعی او را افشا کند. جانی که می‌داند قاتل خبرنگار نیست اما در این ماجرا گیر افتاده، با چند صد دلار از ثروت چند هزار دلاری‌اش فرار می‌کند؛ به‌خصوص که متوجه می‌شود مقامات هم فکر می‌کنند او در یک تصادف رانندگی آتشین کشته شده است. جانی نه از روی نقشه یا انتخاب، بلکه بر حسب شرایط و نیاز، با نام مستعار جک دورنی (Jack Dorney) سر از مزرعه خرما رافرتی در آریزونا درمی‌آورد. این مزرعه توسط پیرزنی بیوه به نام مادربزرگ رافرتی اداره می‌شود که شوهرش پیش از مرگ، گروهی از شش نوجوان اصلاحیه‌ای را از نیویورک آورده بود تا شانس بهتری برای زندگی داشته باشند. در ابتدا بین جانی از یک طرف و مادربزرگ، آن شش نوجوان و به‌خصوص پگی (خواهر یکی از بچه‌های اصلاحی که همراه برادرش به مزرعه آمده تا روی او تأثیر مثبت بگذارد) از طرف دیگر تنش وجود دارد، اما در نهایت همه آن‌ها تأثیر متقابل و مثبتی روی هم می‌گذارند؛ به‌ویژه جانی و پگی که کم‌کم به هم علاقه‌مند می‌شوند. دو مشکل بالقوه زندگی جدید جانی را تهدید می‌کند: اول اینکه ممکن است او به سراغ تنها راهی که برای کسب درآمد بلد است یعنی بوکس برود و این کار باعث شود زنده بودنش لو برود؛ و دوم اینکه مانتی فلان (Monty Phelan)، کارآگاه اداره پلیس نیویورک که ده سال پیش به خاطر یک اشتباه قضاوت بزرگ، کارنامه‌اش خراب شده، معتقد است جانی زنده است و هر کاری می‌کند تا پرونده را به ثمر برساند و اعتبار از دست رفته‌اش را برگرداند.

سال انتشار: 1939 کارگردان: Busby Berkeley ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Sig Herzig، Bertram Millhauser، Beulah Marie Dix امتیاز: 6.8

راهنمای والدین They Made Me a Criminal

نقدها و نظرات

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 7

این یکی از آن فیلم‌هایی است که باید تا حدی به آن تخفیف بدهید، وگرنه آن را غیرقابل‌باور می‌دانید و تماشایش را متوقف می‌کنید. جان گارفیلد (John Garfield) در نقش «جانی» یک قهرمان بوکس جهان است که در ماجرای مرگ یک خبرنگار درگیر می‌شود. مشکل او این است که بعد از پیروزی‌اش آن‌قدر مست بوده که اصلا یادش نمی‌آید چه کار کرده یا نکرده است؛ بنابراین به یک مزرعه دورافتاده در آریزونا فرار می‌کند و به می رابسون (May Robson) پیر که پناهگاهی برای نوجوانان سرکش اداره می‌کند، کمک می‌کند. اینجاست که او «پگی» (گلوریا دیکسون / Gloria Dickson) را ملاقات می‌کند، به او دل می‌بندد و زندگی آبرمندانه‌ای را در پیش می‌گیرد و به پسرها کمک می‌کند تا انرژی‌شان را روی بوکس متمرکز کنند. نکته اینجاست که «ویلان» (کلود رینز / Claude Rains)، پلیس سمج نیویورک، دنبال اوست و به‌زودی این مدینه فاضله نوپا به خطر می‌افتد... گارفیلد در این فیلم خوب عمل کرده، او به عنوان یک مشت‌زن معیوب کاملاً قابل‌باور است و تکامل شخصیتش با پیشرفت داستان هم جذاب از آب درآمده. رینز در بیشتر فیلم حضور کمی دارد و به نظرم وقتی هم که ظاهر شد، تلاش‌هایش کمی ناامیدکننده و محدود بود. برای من، فیلم متعلق به بچه‌های «دد اند» (Dead End Kids) بود که فکر می‌کنم یکی از بهترین بازی‌های پوکر استریپ را که تا به حال در یک فیلم خانوادگی دیده‌ام، به نمایش گذاشتند. فیلم کمی طولانی است، اما ریتم خوبی دارد، پر از اکشن است، دیالوگ‌های مناسبی دارد و بخش رمانتیک آن در حد حداقلی نگه داشته شده – قطعا ارزش دیدن را دارد.

2022-06-22