You Can't Get Away with Murder

CinemaSerf (منتقد)

هرچند ستاره اصلی فیلم همفری بوگارت بود، اما بهترین بازی رو بیلی هالوپ جوان (در نقش جانی) ارائه میده که با یه خلافکار خرده‌پا به اسم ویلسون (با بازی بوگارت) همراه میشه. ویلسون اسلحه شوهرخواهر آینده جانی رو می‌دزده و وقتی با اون اسلحه قتلی انجام میشه، این نامزد خواهرش یعنی فرد (با بازی هاروی استفنز) هست که با صندلی الکتریکی روبرو میشه... کمی بعد، این دو تا اوباش نوپا به خاطر یه جرم دیگه می‌افتن زندان و اینجاست که داستان یکم جذاب‌تر میشه: پسر جوان می‌دونه که فرد بی‌گناهه و باید با وجدان خودش و دوست مشکوکش دست‌وپنجه نرم کنه تا شاید کار درست رو انجام بده. فیلمنامه خیلی شلوغ‌پلوغه و داستان خیلی طول می‌کشه تا راه بیفته، اما وقتی شروع میشه، هالوپ جوان (که اینجا فقط ۱۹ سالش بوده) بازی خوبی از خودش نشون میده که با حضور «پاپ» (با بازی هنری تراورز) و گیل پیج در نقش خواهرش «مدج» به خوبی تکمیل میشه. بوگارت واقعاً فقط داره نقش بازی می‌کنه و کار خاصی انجام نمیده؛ اون توی این فیلم‌های نوآر و جناییِ خشن استاد بود، اما این یکی زیادی فرمولیه. داستانش خیلی خط‌کشی‌شده شروع میشه، جلو میره و تموم میشه و واسه همین نمی‌تونه هیجان‌زده‌تون کنه. ارزش یه بار دیدن رو داره، اما فیلمی نیست که تو ذهنم بمونه.