British Intelligence

CinemaSerf (منتقد)

در ظاهر، این فیلم هم مثل بقیه فیلم‌های جاسوسی دوران جنگ است که پایانش از همان اول لو رفته. اما راستش را بخواهید، داستان کمی جذاب‌تر از این حرف‌هاست. داستان که در جریان جنگ جهانی اول اتفاق می‌افتد، مارگارت لیندسی («هلن فون لوربیر») را راهی لندن می‌کند؛ به خانه وزیر کابینه، «آرتور بنت» (با بازی هولمز هربرت)، تا آنجا با پیشخدمت خائن خانه، «والدار» (با بازی بوریس کارلوف) قرار بگذارد. وقتی به آنجا می‌رسد، وارد بازی‌های معمول «به چه کسی اعتماد بکنیم/نکنیم» می‌شویم تا بتوانند به نقشه‌های جنگی دست پیدا کنند. چیزی که فیلم را کمی متمایز می‌کند، نگاه پیش‌گویانه‌اش است: فیلم صرفاً داستانی درباره سال ۱۹۱۷ تعریف نمی‌کند، بلکه هشدار می‌دهد مگلومانیا (خودبزرگ‌بینی) و جاه‌طلبی مهارنشده در آینده چه خطراتی به همراه دارد؛ که قطعا اشاره‌ای به حوادث در راهِ سال ۱۹۴۰ (زمان اکران فیلم) است. فیلم کاملاً قابل‌تماشاست، بازیگران کم‌تعدادش هماهنگ و خوب کار کرده‌اند، فیلم‌نامه وظیفه‌اش را به خوبی انجام داده و تری مورس توانست مرا برای یک ساعت پای فیلم بنشاند.