Charlie Chan at the Wax Museum

CinemaSerf (منتقد)

سی. هنری گوردون (C. Henry Gordon) کمی شبیه به لئو جن (Leo Genn) یا سر سدریک هاردویک (Sir Cedric Hardwicke) است؛ شما همیشه صدای او را خیلی قبل‌تر از اینکه صورتش را ببینید می‌شناسید. در این ماجراجویی مفرح برای «چان» (سیدنی تولر - Sidney Toler) و «جیمی» (ویکتور سن یانگ - Victor Sen Yung)، آن‌ها خود را در یک موزه مومی ترسناک می‌بینند که توسط همین بازیگرِ ذکرشده اداره می‌شود - که اینجا نقش جراح پلاستیک دیوانه («دکتر کریم») را بازی می‌کند. آن‌ها به دنبال قاتلی هستند که از دست عدالت فرار کرده و امیدوار است از خدمات دکتر خوب ما استفاده کند تا ظاهرش را تغییر دهد و سپس از کارآگاهی که به محکوم شدن او در وهله اول کمک کرده بود، انتقام بگیرد. همه‌چیز در یک برنامه رادیویی به اوج می‌رسد که رویای خیس یک جرم‌شناس است؛ و سفر به سمت این پایان‌بندی سرگرم‌کننده، ترکیبی است بین فیلم «مومیایی» و برنامه «شغل من چیست؟» (What's My Line). باز هم، من کمی برای جیمی بیچاره دلم می‌سوزد، کسی که هر کاری می‌کند باز هم اشتباه از آب درمی‌آید و همیشه هدف زبان تند پدر محترمش قرار می‌گیرد، اما خب فکر کنم این جزو ویژگی‌های این دنیاست.