Crimes at the Dark House

CinemaSerf (منتقد)

شاید هیچ‌وقت نشه «تاد اسلاتر» رو بازیگر همه‌فن‌حریفی دونست، اما توی نقش منفی‌های نمایشی و خبیث‌های اغراق‌آمیز، روی دستش به سختی پیدا می‌شه. درسته که سبک بازیش احتمالاً بیشتر به درد سینمای صامت می‌خورد، ولی تو این درام سرگرم‌کننده، خیلی بدجنس و رذل ظاهر شده. داستان از جایی شروع می‌شه که اون «سر پرسیوال» واقعی رو تو معادن طلای دورافتاده استرالیا می‌کشه و برمی‌گرده تا ثروت خانوادگیش رو تصاحب کنه. مانعش چیه؟ خب، چیزی که واقعاً به ارث برده یه بدهی ۱۵ هزار پوندیه؛ اون زمان رقم فوق‌العاده سنگینی بوده و برای همین چاره‌ای جز یه ازدواج سودمند نداره. اینجاست که سر و کله «لوری» (سیلویا ماریوت) پیدا می‌شه؛ دختری که از قدیم به عقد «سر پرسیوال» دراومده بوده و قبول می‌کنه به حرف پدرش گوش بده و تن به این ازدواج بده. حالا این وسط یه موی دماغ برای شیاد ما پیدا می‌شه. بعد از بیست سال غیبت، عملاً کسی اونو یادش نیست، به جز یه زن که ادعا می‌کنه قبل رفتنش ازش بچه‌دار شده. اون انکار می‌کنه و زنه هم عقب نمی‌کشه چون دستش رو رو کرده. این قضیه کنجکاوی متصدی آسایشگاه محلی، «دکتر فوسکو» (هی پیتری) رو جلب می‌کنه، کسی که فرصت رو برای پر کردن جیبش غنیمت می‌شماره. هیچ‌کدوم از این‌ها برای «لوری» عاقبت خوشی نداره. آیا خواهرش «ماریان» (هیلاری ایوز) و دوستش «پال» (جفری واردول) می‌تونن اونو از دست این شوهرِ هر لحظه هوس‌بازتر و قاتل‌تر و همدست فاسدش نجات بدن؟

رو پوستر فیلم نوشته مناسب برای تماشای نیمه‌شب جمعه، و واقعاً هم همینه. تعلیق و دلهره خیلی عمیقی در کار نیست، اما اسلاتر حسابی نقش رو بزرگ‌نمایی و غلو می‌کنه و به سمت گره‌گشایی می‌ره، که البته پایانش منو یه کم ناامید کرد. با این حال، فکر کنم شخصیت منفی قرار نیست هیچ‌وقت ببره... کار باحالی بود، ارزش یه بار دیدن رو داره.