The Fighting 69th

John Chard (منتقد)

ایول، بالاخره نوبت رسید به «هنگ ۶۹ مبارز»! جری پلانکت یه یاغی خیابونی و سگ‌جون اهل بروکلینه که اصلاً حوصله سنت‌های هنگ تماماً ایرلندی ۶۹ نیویورک رو نداره و از اون کمتر، حوصله فرمانده‌های ارتش رو. اما همون‌طور که جری قراره بفهمه، جنگ یا آدم رو می‌سازه یا کلاً نابودش می‌کنه...

اصلاً عجیب نیست که چرا فیلم «هنگ ۶۹ مبارز» موقع اکرانش این‌قدر محبوب شد؛ فیلم درست زمانی اکران شد که آمریکا در آستانه ورود به جنگ جهانی دوم بود و اون حس میهن‌پرستی پرشور و پرچم‌گردانی، با کلی احساسات ایرلندی حسابی به دل مخاطب نشست. حضور جیمز کاگنی (James Cagney) در نقش کلیدی پلانکت هم جذابیت فیلم رو دوچندان کرده بود. اما نکته جالب اینجاست که پلانکت یه شخصیت خیالیه، در حالی که داستان بر اساس شخصیت‌های واقعی ساخته شده که فیلم می‌خواد بهشون ادای احترام کنه. پدر دافی (با بازی پت اوبراین) و بیل داناوان وحشی (با بازی جورج برنت) دو شخصیت بسیار محترم از این واحد جنگی واقعی و پر افتخار هستن.

داستان همون مسیر همیشگی و کلیشه‌ای رو طی می‌کنه: یه آدم مغرور و کله‌شق درس‌های سختی از زندگی می‌گیره و حالا باید دید در پایان فیلم به رستگاری می‌رسه یا نه؟ سازنده‌ها به موضوعاتی مثل احترام، شجاعت و رستگاری ناخنک می‌زنن. سورپرایز خاصی تو فیلم نیست، اما کارش رو خوب انجام میده و بدون اینکه وقت تلف کنه میره سر اصل مطلب. کارگردانی ویلیام کیلی (William Keighley) پرانرژی و پویاست و بازیگرهای مکمل هم بازی‌های قرص و محکمی ارائه میدن، هرچند خیلی فوق‌العاده نیستن (مثلاً بازی اوبراین رو قبلاً هم ندیده بودیم؟). اما همه این‌ها زیر سایه بازی بی‌نقص کاگنی قرار می‌گیره؛ بازی سرسختانه و استوار اون در نقش پلانکت، فیلم رو از یه اثر معمولی بالاتر می‌کشه، چون بدون حضور اون، فیلم خیلی زود فراموش می‌شد. نمره: ۶.۵ از ۱۰.