دیکتاتور بزرگ

دیکتاتور بزرگ

۲۰ سال پس از پایان جنگ جهانی اول، که در آن کشور تومینیا شکست خورد، آدنوید هینکل به عنوان دیکتاتور بی‌رحم این کشور به قدرت رسیده است. او به نژاد خالص آریایی و نابودی یهودیان اعتقاد دارد. یک آرایشگر ساده یهودی که از زمان جنگ جهانی اول در بیمارستان بستری بوده، از این وضعیت بی‌خبر است. پس از ترخیص، آرایشگر که دچار فراموشی شده، با زندگی جدید و پر از ظلم یهودیان در محله‌های فقیرنشین روبرو می‌شود و با زنی به نام هانا آشنا می‌شود. آرایشگر در نهایت توسط فرمانده شولتز، که جانش را در جنگ نجات داده بود، از آزار و اذیت نجات می‌یابد. هینکل به دلایل سیاسی و نقشه‌های شوم خود، موقتاً سیاستش را تغییر می‌دهد. نقشه‌های او شامل تسلط بر جهان و حمله به کشور همسایه، استرلیخ است. در نهایت شولتز که به رژیم هینکل خیانت کرده و آرایشگر، با استفاده از شباهت عجیب آرایشگر به دیکتاتور، سعی می‌کنند کنترل اوضاع را به دست بگیرند.

سال انتشار: 1940 کارگردان: Charles Chaplin ژانر: Comedy، Drama، War نویسندگان: Charles Chaplin امتیاز: 8.4

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 8

سپتامبر ۱۹۳۹، شش روز بعد از اینکه بریتانیا به آلمان نازی اعلام جنگ کرد، چارلی چاپلین (Charlie Chaplin) فیلمبرداری اثر بعدی‌اش رو شروع کرد. چاپلین با استفاده از شباهت‌های ظاهری خودش و آدولف هیتلر (Adolf Hitler) - نه فقط اون سبیل مسواکی، بلکه حتی دوران کودکی‌شون - تصمیم گرفت مستقیماً پیشوای آلمان و فاشیسم رو مسخره کنه و بهش حمله کنه. در «دیکتاتور بزرگ»، آدنوید هینکل (با بازی چاپلین) بر تومینیا حکومت می‌کنه و قصد تسخیر جهان رو داره. اون در این مسیر یهودی‌ها رو شکنجه می‌کنه، از جمله یه سرباز سابق جنگ جهانی اول که حالا آرایشگره (اون هم با بازی چاپلین). جای تعجب نداره که فیلم موقع اکران حسابی ترکوند و با حس ضدنازی مردم آمریکا و بریتانیا همسو شد. چاپلین فهمیده بود که رسوندن پیام سیاسی‌ش اون‌قدر مهمه که حاضر شد از علاقه همیشگی‌ش به فیلم صامت بگذره تا حرفش رو بزنه. صدا در این فیلم فوق‌العاده استفاده شده. چاپلین با مطالعه سخنرانی‌های هیتلر، تونست یه ادای مسخره اما باورکردنی از سبک سخنرانی رهبر نازی‌ها دربیاره که کلماتش بی‌معنی ولی لحنش دقیق بود. البته کمدی فیزیکی هم سر جاشه، مخصوصاً برای شخصیت آرایشگر. ترکیب کمدی فیزیکی و تیکه‌های کلامی باعث شده فیلم حس و حال کمدی‌های کلاسیک رو داشته باشه. با اینکه «دیکتاتور بزرگ» احتمالاً بهترین فیلم ناطق چاپلینه، اما آدم حس می‌کنه پایان دوران پانتومیم کلاسیک چاپلین هم هست. بعضی جاها که با ماهیتابه می‌زنن توی سر هم، خنده‌های ارزونی می‌گیره و شوخی‌های کلامی خیلی هوشمندانه‌تر هستن. در کل شاید کمدی فیلم کمی قدیمی شده باشه، اما این فیلم اصلاً برای موندگاری ساخته نشده بود؛ یه پروپاگاندای عالی برای متفقین بود که در بهترین زمان ممکن پخش شد. به همین خاطر، «دیکتاتور بزرگ» رو فقط باید با توجه به زمان اکرانش قضاوت کرد.

2021-02-18