Second Chorus

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم چند تا عنصر خوب دارد، اما به دلیلی جمعِ جزءها از کار درمی‌آید و حتی قطعات پرانرژیِ به رهبری آرتی شاو هم به هرز می‌روند. این که بین «دنی» با بازی فرد استیر (Fred Astaire) و شریک جرمش «هنک» (با بازی بورگس مردیت) یا دوست قدیمی/مدیرشان «الن» (پوولت گودارد) شیمی خاصی وجود ندارد، اصلا کمکی به فیلم نکرده است. این دو مرد تقریباً یک دهه از سفره آماده گروه موسیقی دانشگاه استفاده کرده بودند، اما حالا بالاخره مجبور شده‌اند وارد دنیای بیرون شوند و گلیم خود را از آب بیرون بکشند. هر دو ترومپت می‌زنند و حدس بزنید چه شده... آرتی دنبال یک نوازنده ترومپت است! چیزی که او دنبالش است کسی است که مدیریت ارکستر محبوبش را هم به عهده بگیرد، و اینجاست که بذر یک کمدی موزیکال کاشته می‌شود و این دو مرد برای به دست آوردن او و این شغل با هم رقابت می‌کنند! فیلم بدی نیست، فقط مسطح و بی‌روح است. روتین‌ها کمی معمولی هستند و حتی قلمِ معمولاً قابل اتکای جانی مرسر (Johnny Mercer) هم نمی‌تواند جان تازه‌ای به ترانه‌های «Dig It» یا «Would You Want to be…?» ببخشد. چند لحظه آبرومند وجود دارد که گروه شاو باعث می‌شود پاهایتان را با ریتم تکان دهید، و به یادمان می‌آورد که استیر در پیانو زدن هم دست‌دست‌وپاچلفتی نبوده، اما حتی با در نظر گرفتن اینکه فیلم در آستانه جنگ در آمریکا ساخته شده، همه‌چیز دست‌دوم و با تدوین شلخته‌ای است. این قضیه ثابت می‌کند که حتی بهترین و کارکشته‌ترین ستاره‌ها هم نمی‌توانند از یک تخته‌پوست، دو نفر آدمِ جذاب و کمدین دوبه‌دو بسازند.