Tin Pan Alley
ترانه‌سرایان، کلهون و هاریگان، از کیتی و لیلی بلین می‌خواهند ترانه جدیدی را اجرا کنند. لیلی به انگلستان می‌رود و کیتی نیز پس از اینکه پسرها ترانه جدید دیگری را به نورا بئیس می‌دهند، به او می‌پیوندد. در نهایت وقتی پسرها که حالا وارد ارتش شده‌اند به انگلستان می‌رسند، همگی دوباره گرد هم می‌آیند.
سال انتشار: 1940 کارگردان: Walter Lang ژانر: Drama، Musical، Romance نویسندگان: Robert Ellis، Helen Logan، Pamela Harris امتیاز: 6.4نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
«کلهون» (جک اوکی) و دوستش «هاریگان» (جان پین) که ترانه‌سرا هستن، توی تور تئاتر با خواهران «بلین» یعنی «کیتی» (آلیس فی) و «لیلی» (بتی گریبل) آشنا می‌شن و ماجراجویی‌هایی رو شروع می‌کنن تا بالاخره به عنوان ترانه‌سرا به موفقیت برسن. باور کنید یا نه، این اتفاق می‌افته، اما طبق معمول خسارت‌های جانبی هم داره که خودش رو توی رابطه «هاریگان» و «کیتیِ» فداکارش نشون میده؛ هاریگان اون‌قدر شیفته موفقیت شده که نمی‌تونه چیزی که درست جلوی چشمشه رو درک کنه! آیا این رابطه عاشقانه درست می‌شه؟ خب، در کمال تعجب، پلات و داستان واقعاً اون‌قدرها هم مهم نیست. این فیلم در واقع فقط ابزاریه برای درخشش آلیس فی (و صدای زیباش)؛ برای اینکه جک اوکی چندتا تیکه و شوخی پرتاب کنه و ببینه کدومش می‌گیره، و برای قطعات دلنشینی مثل «شیرین‌ترین چیزها رو می‌گی» و «آمریکا، دوستت دارم» از قلم مک گوردون و هری وارن که شیمی و تناسب کاملاً مشخصی رو بین جان پین و آلیس فی (و همچنین جک اوکی توی آهنگ اول) نشون میده.
فیلم در مجموع خیلی سرگرم‌کننده‌ست، با ترکیب کمدی و رومانس و یکم حس و حال دوران جنگ به خوبی جلو می‌ره و دیدِ لذت‌بخشی از نحوه کار تئاترهای واریته بهمون میده. من دوست داشتم نقش بتی گریبل که اینجا ازش کم استفاده شده بیشتر باشه و شاید چندتا اجرا بیشتر و حرف زدن کمتر می‌داشتیم بهتر بود، اما هنوزم جذابیت خودش رو حفظ کرده و واقعاً سرگرم‌کننده است.