Among the Living

John Chard (منتقد)

«به خاطر پنج هزار دلار از هیچی نمی‌ترسم، حتی از مرگ!» فیلم Among the Living به کارگردانی استوارت هایسلر و نویسندگی گرت فورت و لستر کول ساخته شده و بازیگرانی چون آلبرت دکر، سوزان هیوارد، هری کری و فرانسس فارمر در اون بازی می‌کنن. موسیقی فیلم کار جرارد کاربونارا و فیلمبرداری فوق‌العاده‌اش هم اثر تئودور اسپارکول است. دکر نقش برادران دوقلوی همسان، جان و پل ریدن رو بازی می‌کنه. همه فکر می‌کردن پل در ۱۰ سالگی مرده، اما در واقعیت او دچار تروما و جنون شده بوده و در یک اتاق مخفی در عمارت ریدن حبسش کرده بودن. وقتی جان برای خاکسپاری پدرش برمی‌گرده، تازه از زنده بودن پل باخبر میشه؛ اونم درست زمانی که پل فرار کرده و توی شهر ریدنتون پرسه می‌زنه...

سال ۱۹۴۱ سالی بود که شاهکارهایی مثل «همشهری کین»، «شاهین مالت»، «سیرال مرتفع» و «من با جیغ بیدار می‌شوم» اکران شدن؛ فیلم‌هایی که نقطه عطفی در شکل‌گیری چیزی بودن که بعدها به «فیلم نوآر» معروف شد، چه از نظر تماتیک و چه از لحاظ سبک بصری. از طرف دیگه، چند فیلم ترسناک کلاسیک ماندگار هم منتشر شدن، فیلم‌هایی مثل «مرد گرگ‌نما» و «گربه سیاه» که هنوز هم به شدت محبوبن. در این میان، فیلم کمتر دیده‌شده‌ی Among the Living اثریه که وحشت و نوآر رو با مهارت تلفیق کرده و نتیجه‌ی واقعاً درخشانی داره. این فیلم رو میشه یه اثر گوتیک جنوبی دونست که ارادت خاصی به المان‌های ترسناک دهه قبل داره (مثلاً شباهت به ماجرای فرانکنشتاین واضحه اما خیلی حرفه‌ای پیاده شده)، حتی رگه‌های پررنگی از نقد اجتماعی هم داره، ولی چیزی که فیلم رو برای عاشقان فیلم نوآر واجب می‌کنه، سبک فیلمبرداری خیره‌کننده‌شه.

هایسلر و اسپارکول فیلم رو با الهام از اکسپرسیونیسم آلمانی ساختن؛ جایی که بعضی صحنه‌ها و قاب‌بندی‌ها، سبک نوآر رو قبل از اینکه به یک فرم رسمی و رایج تبدیل بشه پیش‌بینی می‌کنن. از صحنه پرتب‌وتاب و شلوغ کافه گرفته تا تعقیب‌وگریز در خیابان‌های تاریک و سایه‌گرفته که به قتل ختم میشه، صحنه‌های نوآر فوق‌العاده‌ای در کار وجود داره، قبل از اینکه به فینال کوبنده‌ای برسیم که در اون شهر ریدنتون اسیر طمع و جنون خودش شده. آلبرت دکر بی‌نظیره و بدون تکیه به گریم یا لباس موفق میشه به هر دو برادر هویتی کاملاً مستقل بده. بازی او در نقش پل، کاراکتری با جسم بزرگسال و ذهن کودک، هم واقعاً تکان‌دهنده و نگران‌کننده‌ست و هم همیشه حساب‌شده و دقیق. هیوارد هم در نقش دختری مکار و فریبنده که می‌خواد از پل برای رسیدن به پول سوءاستفاده کنه حسابی می‌درخشه، و فارمر هم نقش مکمل قرص و محکمی ارائه میده، از اون دست نقش‌هایی که نشون میده قبل از اینکه مشکلات شخصی به حرفه‌اش ضربه بزنه چه استعدادی داشته. جنبه‌های روان‌شناختی فیلم البته تا حدی ساده‌انگارانه‌ست و شاید امروزه ایده «دوقلوها» کلیشه‌ای به نظر برسه، ولی ریتم فیلم عالیه، بازی‌ها درخشان و تصویربرداری فوق‌العاده‌ست. اگه بتونید یه نسخه باکیفیت ازش پیدا کنید، دیدنش برای هر کسی که به تاریخچه و ریشه‌های فیلم نوآر علاقه داره واجبه. امتیاز: ۸ از ۱۰.