Blue, White and Perfect

CinemaSerf (منتقد)

کارآگاه عاشق‌پیشه ولی بدشانس، «مایک شین» (با بازی لوید نولان)، در تعقیب الماس‌های صنعتی گم‌شده از گاوصندوق کارفرمای جدیدش، کمی پول قرض و قوله می‌کند تا سوار یک کشتی اقیانوس‌پیما شود؛ جایی که مطمئن است دزدها در آن حضور دارند. خیلی زود، حضور «هلن» (با بازی هلن رینولدز) شک او را برمی‌انگیزد؛ زن سرسختی که نمی‌شود با او شوخی کرد. اما مایک یک متحد جدید به نام «خوان» (با بازی جورج ریوز) هم پیدا می‌کند و امیدوار می‌شود که سر از این توطئه - که روزبه‌روز بیشتر شبیه نقشه نازی‌ها به نظر می‌رسد - درآورد. فضای داخل کشتی پتانسیل زیادی به داستان داده: پنجره‌های کوچک دایره‌ای، عرشه‌های مه گرفته و حتی درهای ضدآب، به معما و حس و حال جنایی فیلم افزوده‌اند. فیلم حدود ۱۰ دقیقه طولانی‌تر از حد نیازش است و به نظرم بازی نولان کمی بیش از حد مغرورانه و ازخودراضی بود. دیالوگ‌های بیش از حدِ فیلم هم کمکی به این موضوع نکرده و با اینکه انتهای فیلم ریتم خوبی پیدا می‌کند، اما در کل برای من کمی بیش از حد «شوِ اختصاصی لوید نولان» بود.